เซราฟินา

ความเงียบงันที่หนักอึ้งราวกั

าด้วยความยินดีปรีดาที่ได้เห็นเรื่องอื้อฉาว รา

งเขาเหยียบบนเศษแก้วเสียงดังกรอบแกรบอย่างรุนแรง

วกระชากสร้อยข้อมื

ลูกปัดกระจายเกลื่อนพื้น กลิ้งผ่านแอ่งแ

เช็ดเลือดของฉันออกราวกับว่าดีเอ็นเอของฉ

มันให้อ

มนวล “มันกลับไปอยู่ใ

ราวกับกำลังเล่นละคร “ขอบคุณนะคะที่รัก ฉั

ัน ใบหน้าของเขาเป็นดั่ง

ักขโมยในตระกูลวีตี

้ตอย่างเบื่อหน่าย “เฆี่ยนด้วยแส้

้” ดันเตพูด สายตาของเขาสบประสานกับ

สิบที” พ่อ

ันเย

าส

ถูกทุบตีในวัยเด็กอยู่แล้ว ห้าสิบทีด้วยสายหนังของตระก

บนพื้นที่ลื่น ส้นเท้าของฉันไถลไปกับคราบเลอะเ

ด เขามองไปยังพวกการ์ด

ลากตัว

นนั้น ฉันเก็บเสียงกรี

ะ ปลายเท้าของฉันแตะพื้นคอนกรีตได้เพียงเฉียด

มือของเขาหนัก แต่เขาไม่ช

หน้าให้

้นแรก

ะลายกรีดผ่านชุดกระโปรงและเ

วเองจนเลือดออก ร

น

อ

า

งของฉัน กรีดลึกเข้าไปในแ

ี ชุดของฉ

บที ฉันก็ก

าไว้ กดใบหน้าของเธอแนบกับอกของเขา เพื่อที่เธอจะไ

าพูด เสียงของเขาอู้อี้เพราะเสี

ียด ฉันคือสัตว์ประห

มส

คว้างอยู่ใกล้กับเพดานที่ชื้นแฉะ ฉันมองดูเด็กสาวที่ถูก

่ส

ลำคอของฉันแสบร

าส

มกฎหย

บลงบนพื้น กลายเป็นกองเนื้

าอยู่ที่นี่คืนน

กหนักอึ้งปิดลงเสียงดังสน

ชั่วโมง รอให้เลือดไหลช้าลง สั่นเ

คลานไปอย่างเจ

ักคนรับใช้ ที่ซึ่งฉันซ่อนชุดปฐมพยา

งสนาม เข็มกับด้ายอ

องตัวเอง มันพังยับเย

ไหล่ของฉัน ตรงที่แส้ตวัดไปโดน–และเอาผ้า

์ของฉัน

นพื้นที่

มจากอิ

ภาพ

งของรถลีมูซีน เขากำลังจูบคอของเธอ เธอชูสร้อย

แคปชันเขียนไว้ แล้วเธอรสชาติเหมือนอะ

ม่ได

่รู้ส

รู้สึก

ื้ออึง เป็นกำแพงเสียงซ่าที่กลบความรั

ป๋าดัฟเฟิลเ

ันในอีกหนึ่ง

ดอนครับ” เขาพูดโดยไม่ยอมสบตาฉัน ฉันบอกไม่ได้ว่าเพราะความสงสาร

ันพูด เสี

ดินทางในอี

้แล้ว”

ดซิปก

สอง

้ได้สองวัน หากมันหมายความว่า