เซราฟินา

ิซาเบลลามีขนาด

์คริสตัล สาดประกายสายรุ้งเส้นเล็กๆ อัน

สียงเชียร

หลังดันเต ในขณะที่หญิงสาวในชุดราตรีผ้าไห

่งชิคาโก!” ใครบางคนกล่าวชนแก้ว

มือประสานกันแน่นอยู่ด้า

สั่นเพราะ

่างเหน็ดเหนื่อยสาหัสเพื่อเอาชีว

ือขึ้น ชื่นชมแหวนวงนั้น และวา

ของเธอก็มองเห

คมกริบขึ้นจนด

ัดผ่านเสียงอึกทึก ห้องทั้งห้องเงียบลง

งเขาเรียบเฉย เป็นหน

วกับทะเลแดง ทว่าแทนที่จะเป็นความเกรงขาม สาย

รอง ค

ฉันพูด พยายามควบคุมเสียงให้น

ลางยื่นมือที่แต่งเล็บมาอย่า

เป๋าคลัตช์ใบเล็กเรียบๆ

นึ่ง มันเรียบง่าย สง่างาม และทำให้ฉันต้องเก็บเง

ไป เธอไม่ได้ปรายตามอ

ต่ำลงมองที่ข้

องฉันห

ืมไป

พื่อจะแต่งตัวและซ่อนผ้าพันแผลบนแขน

อกร้อยหินลาวาขรุขระที่ไม่ผ่

หัวแม่มือลูบไล้ไปบนหินเหล่านั้น เขาเคยนับพวกมันใ

เธออยู่นี่แล้ว เซ

ตมองตามสายตา

งักแข

สิบองศา ดูดเอาความอบอุ่นอ

แรงบีบของเขาราวกับคีมเหล็ก บดขยี

ั้น เสียงของเขาทุ้มต่ำ สั่นเครือไ

ามดึงมือกลับ “

อิซาเบลล

ก ใบหน้าบิดเบี้ยวกลายเป็นหน้ากากแห่ง

งความเห็นใจ “ดันเต นั่นคือสร้อยข้อมือที่ฉันใส่ตอนที

สูดหายใจด้

มย น้องส

บระหว่างอิซ

ส้นนี้สึกหรอเพราะนิ้วมือของฉัน มันพอดีกับข้อ

ห็นเพีย

มรังเกียจ “ไม่มีอะไรที่เธอเคารพเลยใช่ไหม เธอพยายามจะขโมยช

คำพูดติดตันอยู่ในลำคอ “ฉ

นก้าวออก

ำอธิบาย เขาไ

ี่ยงมื

างศีรษะของฉันด้วยแรงที

ง โลกทั้งใบ

นสะดุดเข้าก

ชนเข้ากับทาวเวอ

แตกก

หูเมื่อแก้วทรงสูงคริสตัลหล

เข้าไปในแขนแล

อะเปียกชุ่มเส้นผม กั

กพัง หอบหายใจเอาอากาศ ลิ้มร

้ามา เธอถือแก้ว

าดลงบนใบห

ดลงมาตามแก้มของฉันราวกับน้ำตาจอมปลอ

ากตา กะพริบตาผ

มัวสีแดง ฉั

มาหาฉัน เขาไม่ได

วยความอ่อนโยนปนร้อนรน เพื่อให้แน่ใจว่าไม่