งของเ

วามทรงจำเกี่ยวกับเลือดของเชสที่เปื้อ

ในห้องบอลรูม ซ้อนทับอยู่บนใบหน้าที่กำลังหัวเราะขอ

ลัย ร้านอาหารที่ฉันเคยทำงานกะสอง

บกาแฟดำที่เขาไม่เคยดื่ม มองฉัน

วีหุ้มเกราะ แต่เดินไปส่งฉันที่บ้านทุกคืน โด

มหยาบกระด้างจากอีกฝั่งข

รโจมตี

่ยิงมาจากรถตรงขอบเขตมหา

ไม่สะดุ้ง เขา

จำรอยเลือดสีแดงที่กระจายไปทั่วเสื้อยืดสีขาวของเขาได้ จำวิธีที่เขากัดฟั

าพูดเสียงแหบในคลินิกตรอกซอยขณะที่หมอเถื่อนกำลังผ่

นเป็นเด็กผู้หญิงที่มีพ่อติดการพนันและแม่ที่ตายไปแล้ว ชื

็นเพียงคุกที่มีกำ

ิ เอมเ

ฉันกลับมาสู่ปัจจุบันอย

องแขนฉันไว้แน่นจนเจ็บแปลบ เธอพ

ด้วยนะ" เธอพูดเน้นคำนั้นด้

ทำให้ฉั

นึ่งรอบเอวของคารินแล้วดึ

นคือการแสดงความเป็นเจ้าขอ

ีปากเดียวกับที่บอ

้สึกค

ซถอยหลัง "ฉันต้

อง เสียงส้นรองเท้ากระทบ

ชสก็มาเจอฉันในทางเดินแคบ

ัวฉันไปมา แรงจับของเขาคุ้

ดเสียงกระซิบ "แกกำล

ียงแหบแห้ง "แกเพิ่งขอผู้หญิงคนอื่นแต่งงาน

งุดหงิด เหมือนฉันเป็นเด็กที่กำลัง

เป็นยังไง เขตแดนของวอร์เรนติดกับของเรา มัน

" ฉันพยายามดึงแขนออก

ิตรของวอร์เรน ฉันจะได้ตำแหน่งหัวหน้าแก๊ง ฉันจะมีเงินมากพอที่จะจัดหาที่อยู่ให

ร์ตเมนต์” ฉันกระซ

ลิ่นวิสกี้ราคาแพงและกลิ่นของการทรยศ “คารินเป็นแค่ตำแหน่ง เธอเป็น

ป๋าเสื้อแจ็กเก็ตและ

ยื่นมันให้ฉัน “เ

ก ต่างหูเพชร

นปิ

ื้อความเงียบของฉ

ลง “ฉลาดหน่อยนะ เอมเบอร์ เธอไม่มีที่ไป พ่อของเธอกำลังจมอยู่ใน

อย่างน้อยก็เมื

ะส่งข้อความ

ระดุมข้อมือ “รถรออยู่แล้ว ค

านเหมือนขบวนแห่ศ

ะหลังของรถลีมูซีน คารินกำลังจิบแ

ฉันผ่านขอบแก้ว “นี่คือกฎนะ เอ

กนิ้

เขาหลัง 22.00 น.

นสาธารณะใดๆ เว้

้อง ถ้าท้อง

ืองที่เคลื่อนผ่านไป มือของเขา

อบคุณฉันนะ ภรรยาส่วนใหญ่คงจะถลกหนังคุณไ

น้าต่าง เห็นแสง

ือการแ

ศัพท์ไว้

้อมจ่า