หมดสิ้นหนทางหันกลับไปมอง ตกใจไม่น้อย

ุณภ

ครั้ง ได้พูดกันอยู่หลายประโยค ทำให้รู้ว่าผ

ไหน” ภวินทร์ถามพร้อมมองคนตรงหน้าที่เขาบ

เดินอยู่ข้างถนนในเวลาแบบนี้หรอก ที่น่าแปลกใจคือดวงกมลปล่อยให้น้องสาว

ือกที่จะไม่ถามต่อ เพราะคิดว่าคงเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นที่หัว

นไหมครับ” คำชวนนั้นสร้างความตกใจแก่คนไร้ที่

เข้ามาช่วย ทั้งที่เธอกับเขาคุยกันแทบจะนับคำได้ ความช่วยเหลือที่ไม่คาดคิดนี้ของเขาท

ีเพื่อน ถึงต่อให้มีทุกคนก็คบหาเพียงเพราะอยากได้ผลประโยชน์ เม

านสวนของผู้เป็นแม่แทนที่จะกลับไปคอนโดฯ ของตัวเอง

นฟังด้วยตัวเอง ไม่เพียงเท่านั้นท่านยังลงมือทำมื้อดึกให้เขาและเธออย่างเต็มใจ การกระทำนั้นของท่า

ห้องพัก แล้วจึงกลับมานั่งคุยกับผู้เป็นแม่ที่ห้องรับแขก เพื่อเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิ

ล่ามา แม่ว่าเด็กคนนั้นน่าสงสารออก เห็นรอยตามเนื้อตัวนั่นไห

างก็ยิ่งสงสาร แต่ก็คงช่วยอะไรไม่ได้มาก เพราะไม่ใช่เรื่องของตน

าทุกสิ่งให้ดีขึ้น อย่างหนึ่งที่นางมองเห็นในตัวของเด็กน่าสงสารคนนั้นเห็นจะ

ับ ยังไงผมฝากแม่ช่

ขอบชิด หมาแมวหรือก็รับมาเลี้ยงเต็มบ้านไปหมด นับปร

ยว เห็นชัดได้จากดวงตาคู่นั้น ที่มันช่างเลื่อนลอยราวกับ

บ้านไปแล้ว คงมีแต่พ่อและแม่ของเธอเท่านั้นที่ดูเหมือนจะไม่ได้รู้สึกรู้สาอะ

กทั้งเมื่อคืนตอนที่อีกฝ่ายถูกมารดาของเธอทุบตีนั้นเธอก็

นั้นก็ไม่มี แล้วจะไปอยู่ที่ไหน หัวอ่อนเชื่อ

่มันจะหายไปเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่

๋ยวคร

พยายามจะไม่มองหาใครอีกคนที่ทิ้งเอาไว้ข้า

ม่ตัวดีนั่นก็ไม่อยู่แล้ว เธอทำให้เขาวิ่ง

ตอบกลับไปเพียงสั้น ๆ เวลานี้เธออยากอยู่คนเดียวเพื่อที่จะได้