ำมาจอดอยู่หน้า

ังลงจากรถมาวางลงบนวีลแชร์

วจวิลล่าผ่านอีกฝ

างหายไปตั้งห้าปี การได้กลับมาอีกครั้งให้ค

งหูเธออย่างอ่อนโยนว่า “ได้กลิ่นไหม ดอกทิวลิปที่คุณปลูกให

พรั่งในสวนดอกไม้หน้าบ้านอย่างเฉยชา พ

สิ่งที่เธอปลูกให้กับ

เคยพูดว่า ดอกไม้ที่เข

ิน ในเมื่อเขาชอบ เธอจึงปลูกให้กับเขานับร้อย

ิงนิทรา ทุกครั้งที่มาเยี่ยม หลิน

วลิปคือดอกไม้ที่ฉันชอบที่สุด ขอบคุณพี่มากเลยนะ อุตส่าห์ปลูกไว้ในสวนดอกไม้ซะเยอ

นใจของซ่งจิ่งถัง เธอหักก้านดอ

อวิ๋นเซิน เธอให้ความรักได้ก็ยอมแพ้ได้เหมือนกัน แต

้เข็นเธอมาถึงหน

ภายนอกล้วนแล้วแต่ได้รับการออกแบบโดยซ่งจิ่งถังเองทั้งหมด แ

งตั้งท่าจะเอื้อมมือออกไปสแกนลายนิ้วมือกับกลอนประตูตามสัญชาตญาณ แต่ยังไม่ทันที่

ฮั่วอวิ๋นเซินเปียกชุ่มเล

ว่า “ถังถัง เดี๋

แววเย็นชาออกมา ในใจขอ

ของเธอออกจากระบ

เราะ แต่หัวใจของเธอ

ไปสแกนลายนิ้วมือเพื่อปลดล็อคประตู ทว่าก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก

ินซินจือนั่นเอง ยัยนั่นตีตนเสมือนว่าตัวเอ

่าแบบเต็มแรง จึงจะข่มอารมณ์ที่

ซินจืออาศัยอยู่ในเรือนหอของเธอ นอนกับสามีของเ

ไปคิดล่ะว่าคนที่อยู่หน้าประตู นอกจากจะมีฮั่วอวิ๋นเ

ซินจือถึงกับแข

มขึ้นมาว่า “มีอะไรรึเปล่าอวิ๋นเซ

นเซินส่งสัญญาณมือให้หลินซินจือเงียบไว้ ในขณะที่ห

บ ๆ แต่โดยดี เพื่อให้ฮั่วอ

ินจือที่วางอยู่บนกรอบประต

น่อย ช่วยหาผ้ามาคลุมไห

ๆ อยู่ คุณรอเดี๋ยวนะ” ฮ

ญชาตญาณด้วยเช่นกัน แล้วทันใดนั้น ซ่งจิ่งถัง

ัง

นีบเข้าอย่างจัง เธอจำต้องปิดปากไว้แน่น เพื

ากาศอย่างไร้ทิศทาง ราวกับพยายามจะคว้าฮั่วอวิ๋นเซินให้ได้ “เมื่อกี้น

อ แต่กลับถูกซ่งจิ่งถังคว้าเอาไว้อย่างรนรานซะ

ประตูเอง” แม้ว่าน้ำเสียงจะฟังดูอ่อนโยนและเอาใจใส่ แต่ซ่งจิ่งถัง

นล่ะ พวกเขาอยู่ที่ไหน？” ซ่งจิ่ง