แม่ทูนหัวโคตรเลิศ

ลังนี้ยังจะมีพื้นที่สำหรับแกอีกงั้นเหรอ จะบอก

้มอย่างชั่วร้าย พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ ห

ู้

ี่ยนร่วงตกลงไปในสระน้ำ ตะเก

” เธอร้องไห้เสียงดัง รา

บสงบ มองเธอผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ในน้ำ

รกลับมาที่ตระกูลเฉียวจัดให้กั

กูลเฉียวตามหาเธอมาตลอดหลายปีแต่ไม่เจอเบาะแสร่องรอยอะไรทั้

กลับมาหลังจากที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ส่วนเ

ยนเฉี

กในวิลล่า วินาทีต่อมา เธอกับพ่อเฉี

นที่ยืนอยู่ริมฝั่ง ความโกรธเกลียดเคียดแค้นผุดขึ้นมาในแววตา

ันที ส่วนแม่เฉียวก็ชี้หน้าด่าเฉียววานด้วยความโมโหเ

ียววานเย็นชา น้ำเสียงสงบนิ่งจนแทบจ

นจะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน พวกเรารับเลี้ยงแกมาจากสถานเ

ฉี่ยนก็ถูกพ่อเฉี

วยตัวสั่นเทา เบ้าตาแดง น้ำเสียงอ่อนแอ “พ่อ แม่ อย่าไปโทษ

กับดอกไม้ที่สั่นไหว

ามรู้สึกเอ็นดู ก่อนจะหันกลับไปพูดกับเฉียววานด้วยเสียงเกรี

ที่พวกเรารับเฉียววานมาเลี้ยง ได้สัญญากับผู้อำนวยการเอาไว้ว่าจะดูแลเลี

“ตอนนี้คนที่ร่วงตกลงไปในสระน้ำคือลูกสาวแท้ ๆ ของคุณนะ！ ถ้

็ก้มหัวลงอย่างเงียบสงบ “...

แล้วโทรออกไปหาหมายเ

รัฐบาลช่วยเงินอุดหนุนจำนวนหนึ่งล้านห้าแสน มันส

ับมาแล้ว เฉียววานก็ก

วานจากไปมันก็อาจจะ

จ้องมองทุกสิ่งทุกอย่าง

หิมะ ใบหน้าที่เล็กเท่าฝ่ามืองดงามจน

ซึ่งความโกรธแค้น ไร้ซึ่งความน้อย

อีกเดี๋ยวผู้อำนวยการเหวินก็จะมารับลูกแล้ว... สิ่งของที่ซื้อให้กับลูกก่อ

เฉียววานขัดจัง

บหน้ากลับน่าสงสาร “พี่ พี่ยังโกรธที่ฉันกลับมาอยู่ใช่ไหม？

งหากล่ะ เธอเป็นฝ่ายมาแย่งชิงที่อยู่อาศัยข

เฉียววานกวาดสายตามองพวกเธออย่างเย็นชา “พวก

ข็งชะงัก แต่ว่าเฉียวเฉี่ยนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ขอ

ไม่มีประโยชน์ที่จะสืบสาวราวเรื่องอะไรอ

ลังจะระเบิดโมโหออกมา จู่ ๆ ข้างนอ

เอ่ยปากพูดขึ้นอย่างสุภาพนอบน้อม “

จากนั้นก็พยักหน้า “เฉียววาน ไ

วานด้วยสายตาอ่อนโยน “เด็กดี ฉันมารับเธอแล้วนะ ไม่เป็นไรนะ นี

ลี้ยงเด็กกำพร้าครั้งล่าสุด ในตอนนั้นเธอเคยเจอกับป้าหลู่ว่านชิง ยังจำได้ไหม หลู่ว

ฉียววานสั

หญิงที่มีรอยยิ้มอ่

ขาอยู่ระหว่างทางแล้ว ถ้าเธอเต็มใจ

พูดขึ้นต่อ “ฉันรู้สึกว่าครอ

นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ถ้ายังไม่สามารถจ

สักพัก ก่อนจะพย

ได้ยินแบบนี้ ก็ย