ียนอีกครั้ง สองพี่น้องใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนอย่างสงบสุข แต่ทว่าความ

เล้งเธออยู่แทบตลอดเวลา และเจ้าหล่อนก็ดูเหมือ

ก็เช่น

น "แค่เจย์เนสเสียสละยอมให้หนังสือไป อย่าได้คิดสำคัญตัวเองเชียว" ไม่

พียงแค่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือในมือและ

หวี่แมลงวันเ

ปล่ายังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ และความใกล้นั้นก็

ือก่อนจะถอนหายใจอย่างเหนื่อ

ะโยคที่ดูกล้าสวนกลับ แต่ความจริงแล้วนั้นน้ำเสียงของเธอสั่นไหวเป

วกฉันจะไม่ยุ่งกับเธออีก” ยังไม่ทันที่อาเรียจะตอบรับ เธอก็เดินตรงเข้

กเสียงหัวเราะและความสะใจให้กับทางกลุ

อเข็มกลัดจากนักเ

อนจะรีบส่ายศีรษะปฎิเสธในทันที เธอทราบดีว่าการข

อมาได้ยังไง ถ้าไม่ได

กาล แล้วก็หยิบเข็มกลัดของนักเรียนชายสักคนหนึ่งออกมา รวมถึงอย่าให้อาจารย

ยก็รีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับปัดแขนของโซเฟียที่พาดบ่าของเธออยู่ออกเสียให้พ้นทาง แต่ในขณะ

ที่กำลังจะล้มละลาย เพราะคนตระกูล

งขาหยุดเดินลงอย่างชะงัด พร้อมมือเร

จน์ความกล้าของเธอให้พวกเราเห็

่ทิ่มแทงใจนั้นมันจึงทำให้เธอเอ่ยปากรับคำไปแทนเสียอย่างนั้น รู้ตั

ียน ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามย่องแล้วก้ตาม แต่ความเงียบงันของป

ต่ถ้าทำไม่ได้ มีหวังพวกนั้นคงต่อว่าตระกูลเธออย่างเสีย ๆ หาย ๆ

องอดทนอดกลั้นจำใจยอมมาทำเรื

ากจะย้อนกลับไปอยู่แทบทุกวินาที กลับเถอะ อาเร

ู่ตรงหน้าห้องพักของนักเรียนชายคนหนึ่งเข้าให้ เอาล่ะ ไม่ว่

บิดประตู ได้การล่ะ ประตูไม่ได้ล็อค!

..ภายในห้องนั้นมืดสนิทไม่มีแม้แต่แสงไฟสักดวง ทำ

งหัวเตียงเพื่อจะได้ค้นหาสิ่งของได้สะดวกขึ้น ดวงตาคู่สวยกวาดมองหาสิ่งที่ต้องการใน

เร็วที่สุด’ เธอพยายามปลอบใจตัวเอง ขณะเดียวกั

จตัวอักษรที่สลักว่าเป็นชื่นสกุลของตระกูล

กเย็นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเ

มองเห็นตัวอักษรที่สลักอยู่บนเ

รดฟ

่เข้า ทำไมต้องเป็นพวกคนที่มีอ

เสียง ก่อนจะพบเข้ากับใบหน้าหล่อเ

ืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนแล้ว แต่สาบานได้เ

ที่เธอกำลังหาของนั้น ก็เรียกได้ว่าเงียบ

เสียงเข้มก็เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง พร

อย่างชัดเจนเต็มสองตา เพราะในเวลาปกติเธอมักจะเลี่ยงพบหน้าผู้คน และยิ่งเป็นคนที่มีอิทธ

ับกับใบหน้ารูปไข่ ผิวเนียนขาวละเอียดพร้อมเส้นผมสีดำขลับ องค์ประกอบทุ

การณ์ที่โดนจับได้หรือเป็นเพราะใบหน้าหล่อ ๆ นี่

ามว่า

าไหร่ เธอก็ยิ่งหาข้อแก้ตัวไม่ถูกมากขึ้นนั้น