้านกาแฟยังคงอบอุ่น แม้ฝนจะหยุดตกไปแล้

นจะพูดขึ้นเสียงเรียบ “แล้ว

งๆ “แล้วคุ

ว ก่อนจะหัวเราะในลำค

าแฟตรงหน้า ก่อนจะตอบเสียงเบา “ไม่มีเรื

งตาของนนท์สะท้อนแสง

ันจะไล่นายอ

ปล่าครับ แค่สงสัยว

่อนจะเลื่อนแก้วกาแฟของ

เขาตอบ “แค่รู้ว่า…น

าไม่ได้กว้างเหมือนทุกครั้

้ยังไงว่า

องนอกหน้าต่าง ก่

เรื่องติวตั้งแต

นๆ บรรยากาศที่เคยเป็นเพียงแค่ช่วงติว กลับเต

ี่มุมร้านที่ทั้งสองนั่งอยู่ ทุกอย่างกล

่เคยเกิดขึ้นระหว่างพวกเขายังคงลอยอยู่ในอากาศ ไ

ประกายบางอย่างที่ไม่ได้ต้องการคำตอบโดยตรง

เลยเหรอครับ” นนท

ะเลิกคิ้ว “ต้องถามอะ

่หรอกครับ แค่คิดว่าบางที

่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ “ฉ

ข้าใจมันไ

นใบหน้าแบบที่ไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็

องเข้าใจทุกอ

.

องนอน นนท์ลุกขึ้นจากเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจ

ากเจอ…ฉันก็ไ

างโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วเดินไปล้า

เสียงเพื่อนร่วมชั้นพูดคุยกันเบาๆ ขณะที่เขามุ่งหน

มันไม่เหมือนเ

งตัวเลขและสูตรที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นปัญห

มา ขีดเขียนคำตอบ

ันวาความกระตือรือร้นของอีกฝ่ายที่เคยสอนเขา คว

นี้ทั้งวันดูเหมือนจะผ่านไปเร็วผิดปกติ แต่ความรู้สึกข

ดู ข้อความล่าสุดจากธั

ากเจอ…ฉันก็ไ

มาเล็กน้อย ก่อน

อยากเจ

าที อีกฝ่ายก

้นม

เย็นหลังฝนตกพัดผ่านใบหน้า แต่ในใจของเขากล

ับบ้านกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังนั่งอ่านหนังสือหรือรอทำกิจกรรมชมรม นนท์นั่งอ

ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “

ามาในห้อง น้ำเสียงติดจะรำคาญเล็กน้อย “นี่ น

วเตอร์จำเป็นที่เพิ่งเข้ามา ก่อนจะส่

อี้มานั่งตรงข้าม “นายเรียนเ

พยายามแล้วครับ…แต่ม

บนกระดาษให้เด็กหนุ่มดู “เอาล่ะ ถ้านายจ

ทย์ทีละข้อ บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความกังวลกลั

้องโจทย์ตรงหน้า น้ำเสียงของติวเตอร์หนุ่มติดจะเหน

้มแหยๆ “อืม…ผมคิดว

ใต้ตัวเลขบนโจทย์ “แน่ใจเหรอ.. เพราะดูจากหน้าตานายต

ะถอนหายใจ “ก็…มันยังมีบางส

าคางมองอีกฝ่าย “ก็บอกมา ฉันไม

เลขที่เขียนไว้ “ตรงนี้ครับ ผมยั

รั้ง คราวนี้เขาชี้ให้ดูเป็นขั้นตอนมากขึ้น จ

าผมเข้าใจแ

มาก เพราะถ้านายยังไม่เข้าใจอีก ฉันจะ

าๆ ก่อนจะขีดเ

ตรงหน้า พลางกัดปลายปากกาเบาๆ ความตั้งใจฉายชั

ถอนหายใจ “นี่ ถ้านายยังไม่เ

ผมแค่กำลังทบทวนน่ะครับ…ผมไ

องอีกฝ่าย “ฉันมาเพื่อสอนนาย ถ้านายยั

ี่เปลี่ยนไปไม่ใช่แค่ความเกรงใจ แต่เ

ท์พูดเสียงเบา ก่อน

ตรงนั้น จับตาดูเด็