มองเข้าไปโดยที

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่ได้มีเสียงข้าวของหล่นโครมครามคงไม่ถึงกั

ดอ๊าดของบานประตูไม้ด้านหลังชายพิการดังขึ้น เขาหันขวับไปมองคิดว่า

าวแปลกหน้าผู้หนึ่ง ดูแล

มองมาที่นางด้วยแววตากั

๋จิงเจ้าค่ะ คนที่จ

อยู่หลุดมือดังป๊อก ไป

า!

อย่

จากหาของป่า ข้าจะมาดูแลว่าที่สามีระห

มาแนะนำตัวแล้วออกไป ไป่จวิ้นยังไม่ท

สของข้า ข้

ท่านยายล้มป่วยด้วยโรคชรา หากจะให้ท่านมีชีวิตได้นานขึ้นอีกหน่อยก็ต้องกินย

จนถึงตอนนี้ เรื่องนี้ยังคงจำฝังใจไม่หาย จางอวี๋จิงเห็นภาพแบบนั้นแล้ว

ไม่ยอมให้เกิดเร

รถทำอะไรได้เล

ม่มีแม้แต่ความสามารถจะยื้อท่านผู้ชราให้อยู่ได้นานอีกหน่อย

ระท่อมหลังน้อยที่อาศัยกันอยู่อย่างแออัดเงียบเชียบอย่างที่

สาวกลับมาแล้วก

บายให้ครอบครั

องชายของนางไม่พอใจมาก แต่ก็ค้านอะไร

้าลูก พวกเขาต้องอับจนหนทางขนาดไหนกันถึงบีบ

้องทำถึงขนาดนี้เลย” เหออ

่เรื่องที่น่าชื่นชมอะไร แต่ความมุ่งมั่นของนางไม่สั่นคลอนง่าย ๆ

้โปรดอย่าคิดโทษตัวเองเลย และข้าได้ตัดสินใจไปแล้ว ไม่

ยิ้มให้ทุก

รอบครัวอยู่น

เริ่มมีสติรู้ตัวว่า

ิได้ แต่ทั้งสองคนก็เตรียมสินเดิมตา

้องชายก็ไม่ยอม กระทั่ง

้พวกเขาตกใจมาก หญิงสาวจึ

กบุตรสาว ทั้งไปขออภัยที่ลูกมาหาโดยไม่บอกกล่าวเจ้าของบ้านล่

่างชัดเจน แค่ท่าทีไม่ได้มุ่งร้ายหรือจงเกลียดจงชังว

กลับไปก็เน้นย้ำกับบุตรสาวตนว่า หากทนไม่ไหวก็จงกลับบ้าน จะตกเป็นขี้ปากชาวบ้านก็ช่างประไร นางยอมให้เป็นแบบนั้นมากกว่าให้บุตรสาวต้องทนอยู่ทั้งที่ไ

่พวกผู้ใหญ่คุยกันแว่ว ๆ ตนเพียงเข้าไปทักทายแล้วออกมาจึงไม่รู้รายละเอียดมาก

น และไม่มีขบวนรับต

ป็นภรรยาของเขา ถึงต่างฝ่ายต่างไม่ได้รัก

บไหว้ฟ้าดินพอเป็นพิธีก็พอแล