จก็มีเสียงดังขึ้นมาจากหน้าบ้าน

ทุกคนกำลังเคี้ยวข้าวอ้าปากค้างทันควัน ต่างมองตากันปริบ ๆ เข้มจำได้ในทันที

นก็มีเสียงพ

ั

ค

นทะลุ ทุกคนที่นั่งกินข้าวอยู่ต่างผงะเมื่อมีแสงไฟจาก

มเอ่ยขึ้นด้วยน้

จอเพื่อนร่วมอาชีพเก่าที่นี่ พูดจบเขาก็หันไปคุยกับชา

าจ ดวงตาคมปลาบกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าชายตรงหน้าชัดเจน

รยาหนีมาอยู่ในหมู่บ้านนี้ก็ปีกว่าแล้วที่เขาไม่เจอหน้าสำรวยเลย

ังจำก

าวเสียงสั่นเมื่อเห็น

ห้ลูกพี่กูถ้ามึงไม่อยากตาย”

สภาพเช่นนี้จะให้

ม” เรืองพูดพร้อมกับเอื้อ

ไม่ชัดนัก ตอนนี้ทุกค

แต่เรืองกลับบีบแรงขึ้น คำพองเ

ายคางของเข้มให้เชิดขึ้น เขากัดฟันแล้วกล่าวเสียงเหี้ยม “ถ้ามึงหลอกกูครั้งนี้กูไม่ไว้ชีว

่วหน้าด้วยความเจ

งอย่างใส่ในปากไว้

ธอจึงควักเงินที่ไปรับจ้างมาวันนี้ให้พวกมัน “ฉันมี

้ก็สิ้นเรื่อง ครั้งหน้าถ้ากูมาที่บ้านมึงอีก กูต้องไ

มเจ็บปวดไม่ไหวจึง

โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร พวกมันสะใจท

งลูกน้องที่รออยู่ด้านล่าง ไม่

หาสามี “พี่เข้

ั้งที่โจรเข้าบ้านพวกเขายังไม่เคยเจอตัวพวกมันเป็น ๆ สักห

ั้งที่เลือดเริ่มไหลออกมาจากแผล มือให

คำพองบอกสามีทั้งน้ำตา เธอทนเห็

ใส่ตะเกียงให้สว

อเรืองกับสำรวยอีกเหมือนกัน หมู่บ้านนี้ก็เป็นหมู่บ้านที่หกแล้วที่เขาพาล

วบอกทุกคน “ฉันยังมีเงินอยู่อี

งเหรียญสลึงน

ข้มกล่าวทั้งที่ยัง

ข่ได้ไม่กี่ฟอง แต่เข้มก