ให้ตายข้าก็ (ไม่) แต่งกับท่าน

ำแพงสีแดงตรงหน้าทำให้ “จางเวยหรง” บุตรีคนโตของเสนาบดีจาง

รี ทำให้เวยหรงที่ยิ้มปากกว้างรีบหุบปาก แล้วทำตัวเรียบร้อยด้

้า “วันนี้เป็นวันเฉลิมฉลองวันครบรอบวันประสูติไทเฮา ขุนนางและฮูหยินมีตำแหน่งมากม

อยที่แสนซุกซน และไม่ชอบความระเบียบวินัยกลับรับคำอย่างง่ายดาย จนคนเป็

นผ่านอุทยานไปจนถึงท้องพระโรงขนาดใหญ่ มารดาข

ลวงไม่ได้มีแค่ตำหนักสองตำหนัก กว่าจะถึงตำหนั

ำนับถวายพระพรไทเฮา ยามที่เงยหน้าขึ้นมองไทเฮานั้นนางก็ประหลาดใจ

นามว่า “อ๋องซือหยาง” เพียงแต่ได้ยินมาว่าตั้งแต่เล็กจนโตนั้นกลับมีร่างกายที่อ่อนแอ และขี้โรค จึงทำให้ขุนนางคิดจะเปลี่ยนกฎอยู่บ่อยครั้ง หากแต่เพรา

รดาเพียงสองคน ดังนั้น หากให้นางกลัวระหว่างคำสั่ง

คลานแอบออกไปทีละนิด ก่อนจะหลุดพ้นจากกลุ่มคนพวกนั้น เท้าน้อยเดินไปด้านในตำหนัก เพราะเคยได้ยินว่าอุทยานของไท

ีชมพูเต็มสระ ปลาตัวใหญ่กำลังแหวกว่ายไปมา อีกทั้งดอกไม้พืชพรรณต่างๆ ก็ล้วนออกดอกบาน

าศีรษะนาง หรือจะดอกไม้สีม่วงที่ห้อยเป็นพวงขนาดใหญ่ ดอกไม้ที่มีลัก

ได้แตะพื้

คนตกน้ำ ด้วยความตกใจนางก็รีบวิ่งออกจา

องที่รับปากท่านแม่เอาไว้ ด้วยเพราะ

นที่กำลังจมน้ำนั้นเป็นเด็กชาย ร่างกายนั

บกดังขึ้น เหมือนมีนางกำนัลมาพบแล

ัวเล็กคนนั้นแล้ว มือนางรีบคว้าแขนเขาเอาไว้ แต

น้ำเสียงตกใจ และกระวนกระวายน

ยินเสียงคนกระโดดลงน้ำมาเพิ่ม เพราะตอนนี้นางกำลังกอดค

ั่งแล้วขึ้นไปนั่งหอบอยู่บนบก มองทุกคนที่กำลังรุ

า ใครก็ได้รีบไ

ตอนแรกนางก็ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้จนได้มาเห็นด้วยตา เด็กชาย

ิ ดวงตาหรี่เล็กหันมองเด็กหญิงที่กำลังนั่งสั่น

ใจมารดา แต่หัน

ว้ ดังนั้นท่านจะต้องมีชีวิต

งนี้ ส่วนต่อจากนั้นเรื่องราวเป็น