G

ันไปมองด้วยความตื่นเต้นระคนเขินอายราวกับกำลังถูกสายตาของภีมวัจน์จ้องมองทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยมองใครด้ว

ร้อมคิดวางแผนหาวิธียั่วยวนเพื่อให้เขาหันมาสนใจทั้ง ๆ ที่ทุกคนต่างรู้ดีภีมวัจน์ไม่เคยชายตามองสาวๆใ

่อนจนกว่ามือจะหายดีทำไมแกถึ

้ายไม่ใส่ใจแต่เตชินทร์กลับรับรู้ได้ถึงควา

เหรอครับคนก่อนๆที่มาช่วยงานระหว่างที่ผมป่วยท่านก็บอกว่าชอบทำงานผิดพลาดบ่อยๆไม่ก็ไม่เข้าใจในคำสั่งของท่านประธานบ้าง ทำให้ผมที่กำลังป่วยต้อ

ๆ ที่มือยังคงใส่เฝือกอยู่ถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกเพราะดูเหมือน

อะไรไม่ถนัดแบบนี้ แค่ขับรถคอยรับส่งฉันเหมือนเดิมแกยังทำไม่ได้เลยนับประสาอะไรกับงานตั้งม

างหนึ่งใส่เฝือกส่วนมืออีกข้างก็ถือกระเป๋าเอกสารโดยที่ภีมวัจน์ไม่สนใจที่จะช่วยเตชินทร์ถือเลยแม้แต่น้อยเพราะเขาอยากให้เตชินทร์รู้ว่

หมครับ ถ้าผมทำไม่ได้หรือไม่ไหวจริงๆผมจะยอม

งหมอต่างหา

นทร์ให้ถูกต้องก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออกภีมวัจน์ก็รีบเดินออกไปทั

บริหา

สมาธิกับงานตรงหน้าถึงกับสติหลุดลอยไปไม่อยู่กับเนื้อกับตัวได้แต่พากันลุกขึ้นมองสาวสวยที่มาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าแผนกด้วยรอยยิ้มหวานฉ่ำ ตรงข้ามกับพนักงานสาวๆที

มรบกวนเวลาสัก

ิงแล้วต้องเป็นคุณหนูสายขิมลูกสาวของท่านรัฐมนตรีที่เธอรู้จักสนิทสนมกับครอบครัวของท่านเป็นอย่างดี แต่อยู่ ๆ ทางมหาวิทยาลัยกลับส่งเอกสารฝึก

ของเราเป็นเวลา 3 เดือน ยังไงก็ฝากทุกคนช่วยเอ็นดูและช่วยสอนงานน้องหน่อยนะคะ หรือถ้าน้

ู้หญิงก็มองเหยียดเหมือนเธอเป็นกิ้งกือใส้เดือน เธอจะอดทนได้ถึงสิบวันไหมนะกอหญ้า เฮ้อ อาจารย์นะอาจาร

สึกใดๆออกมาเลยแม้แต่น้อยมุมปากของหญิงสาวเพียงยกยิ้มเล็กน้อยพร้อมก้มหน้าลงเพื่อทักทายทุกคนเพียงเท่า

ม่แนะนำตัวหรือทักทาย

ัดเจนแต่กอหญ้าที่ไม่เคยอยากจะมาฝึกงานที่นี่ตั้งแต่แรกมี

กมหาวิทยาลัย A หลังจากนี้หนูจะฝึกงานอยู่ที่นี่เป็นเวลา 3 เดือนถ้าห

ให้เขมจิราถึงกับทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือไปเห็นบางคนที่เริ่มมีสีหน้า

คจ้ะทุกคน

นคนใหม่ไม่น้อยมาถึงวันแรกก็ยอกย้อนเธอได้เจ็บแสบแถมยังแกล้งตีหน้าซื่

“พี่เขมจิ

ื่อเห็นว่าเขมจิราคล้ายกำลังตกอยู่ในภวังค์ค

อะนิดหน่อย มาจ้ะตามพี่มาพี่เต

ิราจะเรียกนัชชาพนักงานตัวจี๊ดในแผนกให้มาคอยดูแลกอหญ้าในระหว่างที่ฝึกงานโดยที่ก่อนจากไปเขมจิราไม่

๋ยวพี่นัชไปดูว่ามีงานอะไรที่น

่งรอบด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายก่อนที่เธอจะหยิบมือถืออกมาเล่

ท่านป

เตชินทร์พลันส่งเสียงร้องไม่หยุดโดยที่เขาไม่มีทีท่าว่าจะกดรับแต่อย่างใดเพราะตอนนี

มันดังจนฉันห

คนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาตรวจสอบเอกสารช่วยเจ้านายถึงกับสะดุ้งน้อยๆด้วยความตกใจ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นจากเอกสา

อะไรหนักห

ัณพาใครก็ไม่รู้มาที่บริษั

ทำให้เจ้านายกับลูกน้องที่ตอนแรกดวงตายังคงจดจ้องอยู

มากที่ส

์ต้องจำใจเรียกว่าแม่กำลังจะมาหาท่านประธานของเขาที่ยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งเช่นเคยดวงตาที่ลอบสบกันเมื่อสักครู่กล

ก๊อก

้าประตูคือใครภีมวัจน์เงยหน้าขึ้นพยักหน้าให้เตชินทร์เขาก็รีบลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องทำงานออกทันทีก่อนที

ขาจะก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือต่อทำให้ดารัณกับแพรวรัมภาที่กำลังส่งยิ้มให้ภีมวัจน์ค่อยๆหุ

ญนั่ง

สองท่านให้นั่งลงตามมารยาทที่พึงมีซึ่งภีมวัจน์ไม่สนใจที่จะทำตามมารยาทกับคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อยไม

ง แม่ไม่เห็นภีมกลับไป

คงรักษารอยยิ้มเอาไว้ทั้ง ๆ ที่ในใจนั้นรู้สึกไม่พอใจและโมโหกับก

มเรื่องแค่น

ญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเธอด้วยสายตาเฉยเมยก่อ

คุยกันตามสบ

ก่อนที่เขาจะรีบออกไปข้างนอกห้องเพื่อสั่งให้พนั

งกอหญ

ใบหน้าที่เฉยชาซึ่งนัชชาไม่สนใจแต่อย่างใดถึงแม้ในใจจะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่เ

ี่นัชก็เลยอยากจะวานให้น้องกอหญ้ายกน

ป็นเด็กเสิร์ฟน้ำกอห

ค่ะพี

ซึ่งน่าจะเป็นห้องครัวภายในแผนกเพราะในนั้นมีทั้งตู้เย็น กาน้ำร้อน ต

ด้แจ้งพี่ก็เลยยังไม่ทันได้เตรียมอะไรพี่วานน้องกอหญ

มออกมาเปิดรินใส่แก้วเปล่า 2 ใบพร้อมหยิบขนมคุกกี้มาจัดใส่จานใบเล็กให้ดูสวยงาม ก่อนที่เธอจะยกน้ำส้มและจานใบเล็กใส่ถาดพร้อมกับเ

ท่านป

มเรื่องแค่น

เธอก็มักจะพูดจาไม่ไว้หน้าเธออยู่แล้วแต่เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้า

ักต้องลาหยุดพักยาว แม่ก็เลยไปขอให้หนูแพรวรัมภาลูกสาวของคุณหญิงพิณณราเพื่อนสนิทของแ

ะทำตัวเป็นแม่สื่อให้เด็กสองคนได้ใกล้ชิดเพื่อเรียนรู้ศึกษานิสัยใจคอของกันและกัน หญิงสาวที่สวยน่ารักและเพียบพร้อมทั้งฐานะและการศึกษาอย่างแพรวรัมภาภีมวัจน์ไม่มีทางไม่สนใจอย่างแน่

นิทเพื่อขอตัวลูกสาวของท่านให้มาช่วยงานผม เท่าที่ผ

ยุ่งวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของเขาทำให้หญิงสาวที่นั่งเงียบด้วยใบหน้าที่ฉายแววคาดหวังพลันรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจก่อนที่เธอจะค่อยๆ

สนอคุณป้า พอดีแพรวเพิ่งเรียนจบกลับมาก็เลยอยากจะหาประสบก

็นแต่ก่อนเธอก็คงแบกความผิดหวังกลับบ้านไปด้วยหัวใจร้าวรานที่ถูกเขาปฏิเสธ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

ให้ใครมาแย่งผู้ชายของเธอไปทั้งนั้นเขาคือหัวใจของเธอยิ่งได้ม

อทั้ง ๆ ที่พี่ไม่

าแทบไม่อยู่ในใจเธอรู้สึกเจ็บปวดจนแทบหลั่งน้ำตาแต่ถึงอย

ีมล

ก๊อก

ืนคำพูดกลับคืนลงไปก่อนที่เสียงห

สิร์ฟน้ำค่ะ

อหญ้าที่ก็ตกตะลึงไปเช่นกัน ดวงตาคู่งามพลันไหววูบเล็กน้อยก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉยเหมือนเดิมแต่ภีมวัจน์กลับไม่ได้ละสายตา

แม่ตัวแสบที่กล้าจ่ายค่าตัวเขาถึงหนึ่งร้อยล้านบาทมาอยู่ตรงหน้าเขาแบบนี้ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ดวงตาของภีมวัจน์พลันทอแสงเป็นประกายด้วยความเจ้าเล่ห์ก่อนที่เขาจะค่อยๆมองต

อโทษคุณแม่กับน้องแพรวด้วยนะครับสำหรับความหวังดีพอ

งผู้ชายตรงหน้ากอหญ้านั้นเข้าใจดีทุกอย่างนี่เขากำลังยืมมือเธอปฏิเสธคนชัดๆไอ้ผู้ชายเจ้าเล่ห์ หึ ตั้งแต่วันที่เธอเดินหันหลังจากมากอห