ถ้าวันไหนก้าวเท้าออกจากบ้านผิดข้า

วขึ้นจากบันไดเลื่อนมายังชานชาลารถไฟฟ้าสายประจำ หมู่มวลมหาประชาชนต่าง

วามเดือดเข้าไปใหญ่ ให้ได้อย่างน

ถไฟฟ้าล่าช้าไปสิบนาที บวกกั

ไลน์กลุ่มออฟฟิศดังเตือนรัว ๆ หลายคนตกเป็นผู

นคนที่ถึงออฟฟิศแล้วให้

ยดเสียด ฉันรีบแทรกเข้าไป ทำตัวลีบเล็

เข้าบริษัท คนมาสายยืนออรอลิฟต์ ด้วย

ต์ตัวนี้

นลิฟต์มาจากชั้นจอดรถใต้ดิน ไม่ค่อยมีคนใช้ เพรา

นไดไปอีก ในสถานการณ์แบบนี้ ต้อ

ล่ะ ปรกติขี่มอเตอ

นกันอยู่บ้าง เพราะเขาเป็นคนรู้จักของรุ่นน้องเบ

ผมเลยจูงไปสถานีตำรวจ ฝาก

รษะระอาน้อย ๆ กับ

เลยท

ึกงานให้ผ่านอยู่แล้วน่า อย่า

ดี๋ยวสักเก้าโมงครึ่งผมต้องไปแผนกรับเอกสา

โบราณให้ เราคุ้นกันดี เพราะตอนเช้าฉันมักรอขึ้น

บใจ

งธนบัตรใบละร้อยจากกระโปรงเตรียมส่งให้เ

ิ๊

พอดี เราหันสายตาไ

งฉันค้างเมื่อสบกับ

็บแปลบ เลือดที่สูบฉีดทั่วร

ามฝันแสนน่าสะพรึงกลัว ร่างกายถูกพั

และเขาผู้ยืนมองฉ

ผมสีทอง ดวงตาสีฟ้ากระจ่าง จมูกโด่ง ร

มสูทดำสนิท ยืนท่ามกลางผู้คนใ

ี่

ก้อนในอกยังกระตุกรัวแรง ซีอีโอบริษัทยืนข้างผู้ชายคน

ม่ใช่เหรอ ร

าพ แต่เป็นอันรู้กั

คุณค

ด้านแบบเด็ก ๆ เข้าลิฟต์ คิดแง่ดีคงไม่โดนซ

เพียงเลขบอกแต่ละชั้นที่เปลี่ยนไปมาบนจอ กระ

ออกไปอย่างไว เดินเข

ไปด้วยคำถาม เมื่อกี้ฉันเห็นเขาจริง ๆ

มฝัน บางทีอาจเป็นชาติที่แล้ว นี่

ต่อหน้าเขา ต้องเป็นฉ

เหมือนไม

ลยเหมือน

ห

มองเย็นชา ว่างเปล่าเหม

ของฉันละสิไม่ว่า ผู้ชายคนนั้นหลอกลวงฉันนะ ถ

แล้วทำไมโชคชะตายังว

ิยมปีสองพันยี่สิบสี่ ใครอยากจะเป็นอะไรก็ไ

ดนจับเผาไ

ๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกกระมัง

ง ๆ ไป เดี

นคงเป็นฉันคนเดียว ไม่งั้

นต้องตื่นเต้นดีใจ ตาส่ง

ปลาตาย ถึงหน้าต

ลงเขาเพรา

ห้ตัวเองในชาติท

หวัง ไม่เอาอีกแล้วหนุ่มยุโรปใจดำ ชาตินี้ขอนิย