ี้บ้างไหมคะ...คุณ?" ฉันตั้งสติถามเขา เผ

ชื่ออ

ียก เก้า ก็ได้ค่ะ คือมีวิธีอื่นไหมคะ ฉันจ

ำพักน้ำแรงของพ่อ และเป็นทุกความทรง

กเดียว คือคุณเก้าต้องจ่ายยอดครึ่งหนึ่ง

งก็เป็นเงินห้าล้านบาท ฉันจะเอาปัญญาที

่าบ้านถูกเอาไปจำนอง ฉันไม่อยากเสียบ้านนี้ไป แต่ถ้าเงินเยอะขนาดนั้น บอกตามตรงค่ะว่าฉันไม่รู้จะเอาปัญญ

ยผมเองก็แล้วกัน" ฉันก้มมองนามบั

ุ้น ๆ หูอยู่นะ แต่ฉันก็นึก

ยคุณชื่ออะไรคะ ฉันจะได้ไปพบถูก" คุณ

คนนั้นแหละ ผมขออวยพรให้คุณโชคดีก็แล้วกัน" เขาทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั

ไปทำอะไร ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นค่าใช้จ่ายในบ้านทุกอย่างฉันก็เป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด แต่มาคิดๆ ดูแ

วยไหม) มินตราถามฉันหลังจากที่ฉันโท

ไปเจรจาของประนอมหนี้กับเจ้าหนี้ดู คุณอัลเฟรดอะไรนั่

วิลล์เหรอ) ยัยมินแหกป

้องดังซะจนต

เจ้าของเป็นมาเฟียตั้งแต่ต้นตระกูล มีทั้งธุรกิ

รู้จั

ี่โคตรหล่อเลยแก เป็นแฝดที่เหมือนกันมากจนแยกแทบไม่ออก แต่เขาว่านิสัยต่างกันโดยสิ้นเช

ิตใจดี เขาดูแลธุรกิจเกี่ยวอสังห

ต็มรูปแบบ ดูแลเกี่ยวกับธุรกิจสีเทาทั้งหมดในฝรั่งเศสแ

นครึ่ง ฉันว่าแกเข้าไปเจรจากับคุณวิลเซนต์นี่แหละน่าจะคุยได้ง่ายที่สุด เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำราญ ถ้าได้เจอลูกหนี้สาวสว

ขาไม่ได้ดูแลเรื่องเงินกู้ แล้ว

หนกับใครเขาก็รับดูแลได้หมดแหละ โดยเฉพาะเรื่องของแก ถ้าได้เจอคุณวิลเซนต์รับรองได้ว่าคุยง่ายแน่นอน

ให้ฟรี ๆ ฉันขอแค่ให้เขาคุยง่าย ยอมให้ฉันผ่อนหน

ไปทริปเปิ้ลผับแล้วกันนะ ฉันขอให้คุ

องนี่เขาไม่มีจุดอะไรที่แตกต่างกันเลยเหรอ แล้วแบบนี้

ต่างกัน ก็มีอีกอย่างหนึ่งเห็นเขาว่ากันว่าสีของดวงตาทั้งสามคนจะไม่เหมือ

ังอลังการของยัยมิน นี่ขนาดบอกว

้าเขาเลยนะแก แล้วฉันจ

นี้แล้ว หล่อนก็เสริชกูเกิลสิยะ

ริชหาทริปเปิลวิลล์ ข้อมูลต่าง ๆ ขึ้นมาเต็มไปหมด รว

ูปหนึ่งที่ถ่ายด้านข้าง ใช่แล้ว.. ผู้ชายคนนั้นที่ฉันเจอที่โชว์รูมตอนที่ไปทำงานเป็นพริตตี้ที่พี่แจงติดต่อไปนั่นเอง ผมสีบรอนซ์ จมูกโด่ง

แล้วว่าคืนนี้จะไปพบคุณวิลเซนต์ที่ทริปเปิลผับตามที่ยัยมินแนะนำมา เพราะ

้งหลายที่นิยมมาเที่ยวที่นี่กัน แต่ถ้าเป็นฉันคงไม่มาแน่นอน เ

กเที่ยวมาค่อนข้างหนาตา อาจเป็นเพร

โต๊ะนั่งด้วย ส่วนด้านบนเป็นห้องวีไอพี และชั้นที่สาม

ันทีที่ก้าวขึ้นไปถึงบันไดขั้นสุดท้ายก็พบกับ

ายชุดดำเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงสุภาพ ช่า

ค่ะ" ฉันตัดสินใจบอกออกไป ชายคนนั้น

ม่เข้านะครับ ผมว่าคุณ

ฉันจะได้มาถูก หรือถ้าจะนัดค

ธุระอื่นที่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว คุณไปติดต่อที่บริษัทท

ั้นฉันเหลือบไปเห็นชายชุดดำกลุ่มหนึ่ง พวกเขากำลังเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสาม โดยมีผู้ชายคนหนึ่งซึ่งมีลักษณะโดดเด่นกว่

รดอยู่ด้วย ฉันยิ้มอย่างมีความหวังแล้วรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาเขาทัน

ม่ได้นะครับ" เขาพูดกับฉันสุภาพเหมื

ณอัลเฟรดสุดเสียงจนเขาหันหน้ามามองฉัน พร้อมกับ

กชื่อฉันเต็มยศมาก แต่ฉันยังไม่ทันตอบอะไรชายชุด

เฟรด ผมห้ามเธอแล้ว

ไม่เข้าทั้งๆ ที่ฉันเพิ่งเห็นเขาขึ

อนที่จะหันหลังเดินกลับไป ฉันมองการกระทำนั้นแล้วขมวดคิ้ว ถ้าผู้ชายคนนั้น

ไม่ตอบคำถามผมเลยว่าคุณมาที่นี

วิลเซนต์เพื่อคุยเรื่องประนอม

อครับ แล้วทำไมถึงเลือกมาที่นี่" คุณอัลเฟรดถามเห

ฉันเลยมาคืนนี้เลย" ฉันโล่งอกกับคำตอบตัวเอง เขาคงไม่รู้หรอกเนอะ ว่าฉั

ของผมที่นี่ตอนนี้?" คุณอัลเฟรดเขาจะม

ฉันตอบออกไปอย่างมั่นอกมั่นใจ ในขณะที่

ลือกมาได้ถูกวันจริง ๆ ขอให้คุณ

เก้าจะโชคดีกับเขาบ้างไหม