นภัทรแทรกขึ้นอย่างรำคาญและหงุดหงิดกับความอ้อยส้อยของสองพี่น้อง แต่

ดี กูขอร้องละไนท์ มึงอย่าทำอะไรรุนแรงกับน้องกูเลย

็นว่ากูให้เวลามึงกับน้องมึงตกลงกันอีกห้านาที ไปตกลงกันข้างนอก เพราะกูจะทำงาน ได้คำตอ

งน้องสาว มือใหญ่ยกขึ้นลูบแก้มนวลอย่างอ่อนโยน ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แน่นอย่างหวงแหนสุดหัวใจ มันช่างยากยิ่งนักกับการต้องปล่อยให้น้องน้อยไปเผชิญหน้ากับความเลวร้ายที่ตัวเองเป็นคนก่อ แต่ต

้ว กลิ่นจันทร์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้มหน้างุด เมื่อร่างสูงเดินอ้อมโต๊ะมาหา แล้วใช้นิ้วเ

สมตัวถามอย่างเย็นชา เช่นเ

ค

แล้วจะเส

พี่ป้อง ห

ตัวเองเป็นผู้ใหญ่ที่กำลังจะรังแกเด็กไม่มีทางสู้ยังไงยังงั้น แต่ไม่มีทางหรอกที่เขาจ

ไถ่บาปให้พี่ชาย เผลอๆ ถ้าทำให้ฉันรักฉันหลงได้ เธอก็สบายไปทั้งชาติ แต่ไม่มีทางหรอกนะอย่าได้ฝันหวาน คนอย่างฉันนอกจากจะไม่ให้โอกาสคนพร่ำเพรื่อแล้ว ฉันย

ในกำมือราชสีห์ตอบอย่างใสซ

คำนั้นอาจจะทำให้เขาใจอ่อนเข้าสักวันก็เป็นได้ เ

โทษ

ามเรียกฉันว่าพี่ไนท์ เธอต้องเรียกฉันว่าคุณไน

งทำอะไร

ดังเกือบเป็นตะคอก ทำเอาร่างบางสะดุ้ง

งอื่นค่ะ คุณอยากให้

จ้าข้าวเจ้าของฉัน เพราะเธอไม่มีสิทธิ์” เขาย้ำถึงสถานะของเธออีก

่อยากรู้ว่าคุณอยากให้ไผ่ลาออกจากมห

ไปเรียนหนังสือเหมือนเดิม เวลาฉัน ‘อยาก’ ฉันจะโทร.ไปบอกให้เธอมาหาเอง ที่สำคัญหายาคุมกินให้เรียบร้อยซะ เ

หวาดหวั่นและหมองหม่นออกมาพร้อมกัน ทำให

ะ แล้วฉั

ล้วเดินไปเปิดประตูออกจากห้อง จากนั้นก็นั่งรถเมล์ไปยังมหาวิท