นข้างขรุขระ เนื่องจากมีรถใหญ่วิ่งทุกวันจึงเป็นหลุมเป็นบ่อและเป็นดินแดง เวลาฝนตกจึงค่อนข้างล

ดเลย ดีนะที่ตุน

ออกไปเบื้องหน้า เห็นสายฝนโปรยปรายจนมองอะไรแทบไม่เห็น แล้

าไว้แล้ว เลยเตรียมกับข้าวกับป

ู่กับพวกคนงานด้านใน แต่ก็ยังไม่เคยเห็นหน้าสักที นิตย์รดีคิดว่านายหัวจะต้องแต่งตัวต่างจากคนอื่น เธอเห็นภาพลักษณ์ของเขาจากข่าวที่ได้อ่าน คิดว่าแยกออกไม่ยากหรอก บางทีเขาอาจอยู่ที่นี่จริง แต่ด

ธอสวมหมวกไอ้โม่งคลุมเสื้อแจ็คเก็ตปิดบังตัวแบบมิดชิด ไม่งั้นเขาคงไม่เห็นสีหน้าเอื้อมระอาที่เธอชอบมองเป็นประจำ

ปุ๊บเธอก็กลับทันที บ้านอยู่ไกลไม่อยากกลับดึก เลยไ

ันหรอกพี่

้งวงกัน…สักแก้วไหมล่ะ?” กำลังชงเหล้าอยู่พอดี

าดื่มนิดเดียวก็เมาแล้ว และวันนี้ก็ฝนตกหนักไม่รู้จะยังไง

่ วันนี้ดูท่

รง! ถนนขาดเ

นี้พี่จะกลับย

กปอน ทำให้เธอกังวลใจมาก ถนนขาดคงกลับไม่ได้เพราะ

ยหัวไม่อนุญาต มีบ้านพักข้างๆ บ้านในหัวน่ะ ปกติอีน้อ

้นอนพัก แต่ต่อให้ไม่มีเธอก็ว่าจะค้างที่นี่แหละ แม้นายหัวจะไม่อ

ก็แบบนี้แหละพ

้วเถอะ ไปไหนไ

ม่ได้เลยดื่มสักแก้วคงไม่เป็นไร บ้านพักก็อยู่ใกล้ๆ

็นไรพี่ เดี

จางด้วยซ้ำ แต่ก็รู้สึกมึนเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่อง ใครคุยอะไรก็ขำไปหมดรู้สึกว่ามันตลกมาก กระทั่งหั

ี่ชานบ้าน นกตัวนั้นส่งเสียงเชิญชวน ‘สาวมาๆ’ นิตย์รดีเล

งที่น้องพนักงานบอกเลี้ยงนกไว้ด้วย นกอะไรไม

าว

ก็มาแ

อย่างโงนเงน เธอไม่รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน เดินฝ่าเข้าไปในความมืด

มี

ม่อยู่หลายวันไม่ใช่เหรอ แล้วใครดูแลสัตว์พวกนี้ล่ะ แล้วคำถามนั้นก็เลือนหายไป เพราะหญิงสาวแทบ

ด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความมึนเมาหายไป นิตย์รดีก้มตัวลงแล้วแตะดู รู้สึกว่ามันเป็นที่นอนก็เลยล้มต

ลบไม่พ้นอยู่ดี บวกกับความเมาเลยเดินไม่ตรงทาง แต่ตอนนี้เธอไร้สติเกินกว่าจะจัดก

เข้ามาไม่ใช่ห้องของน้อย และต