ไปหยิบเอาน้ำที่วางอยู่ด้านหลังซึ่งวางอยู่ใกล้กับขาคีย์บอร์ดที่มนสิชากำลังเล่นอยู่ขึ้นมาดื่ม ในระ

น่า พี

ศศินาวางขวดน้ำลง ป

าจารย

น้าเข้าไปใกล้เพราะได้ยิ

ะนั่ง”คนเป็นน้องบอกพร้อมพยักเพ

างเดินที่กลุ่มนักดนตรีจะต้องผ่านเพื่อกลับห้องพักหลังจบการแสดง ศศินาพยายามจะมองดูว่ามีใครมากับเขาด้วยมั้ย แต่ก็ไร้วี่แวว เธอเห็นเพียงแ

ตื่นเต้นแบบนี้ก็ไม่รู้ มือไม้เหมือนจะอยู่ผิดที่ผิดทาง หญิงสาวพยายามตั้งสมาธิกับการร้องเพลงและเล่นกับลูกค้าเส

์ยิ่งหล่อโคตรๆเลย ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมแหวกอก

ลังเก็บสายกีตาร์ได้ยินสองสาวกระซิบกระซาบกันก็หันไปมองตามสายตาของทั้งคู่ เห็นชายหนุ่

เหรอ

พี่น

มาอำพ

้วว่าใช่ เพราะเห็นสายตาของศศินามองไปทางผู้ชายคน

้ยล่ะ เสียใจล่ะสิที่ตัวเองช้า”ว่าแล้วยั

งที่คอนโดแฟนพี่หรือเปล่า

นีน่าล่ะ วันน

มารับแล

ะที่ศศินาพึ่งเดินไปถึงโดย

สาวเอ่ยถามขึ้นเมื่อเดินม

าห

ดคิ้วจ

มกับมองสำรวจเขาตามที่มนสิชาพรรณนาไ

งล่ะ ไปกันเลยมั้ย”วาโยถามแล้วลุกขึ้นยืน คว้า

ะกลับบ้าน”ศศินาบอกกับเขาเมื่ออ

ันนี้จะพาไปกิน

ด ก็ไอ้ที่ว่าไปกินข้าวต้มรอบดึกนั่นน่ะมันคิดดีกันได้ที่ไหน เอ๊ะห

รเขาจะไ

มจริงๆ เห็นซดเหล้าอยู่โกรกๆ

ยไต๋ให้เขารู้ทัน จึงทำเบี่ย

นะ ขอกลับไปบอกเพื่อนก่อนได้

ก็รู้จักเราอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ หรือไม่ก็ไทรไปบอกซะสิ”วาโยคิดให้เสร็จสร

จารณาว่าเขาเป็นคนยังไง เป็นคนดีอย่างที่มนสิชาไปสืบจากเพื่อนเขามาให้มั้ย โกหกหรือเปล่าว่าเขายังไม่แต่งงาน ผู้ชายหน้าตาดี บุคคล

ิดอะไรอยู่ ข้างหน้ามีโ

ายๆแล้วรีบเมินหลบ

่อเห็นเธอเงียบเขาจึงถาม

่เมา กินไ

้พี่ไม่อยากคุ

่ไม่ใส่แว่น พ

วหันไปมองที่หน้าคนถามก่อนจะหันกลับมามองทางเหมือน

ป็นคน

้าเธออีกครั้ง หญิ

ทำหักตอนไหน อย

งๆเหรอว่าเราทำแ

ี้เธอเป็นคนถอดแว่นเขาออกโยนไว้ที่เบาะนั่งข้างคนขับ แล้วเธอก็ไปนั่งที่

พูดนะ อย่าพูด

ูที่เห่อร้อนขึ้นมา ป่านนี้มันคงแดงจนเขาเห็นได้ชัดแน่ๆถ้าไม่ติดว่าผม

อยัง จะให้

านะ อย่าพู

สองครั้ง ทำไมถึงได้มีเรื่องให้น่าอับอายมากมายขนาดนี้นะ หญิงสาวถอนหายใจ พยายามปลอบตัวเองอยู่สักพักก็เง

าไหร่ เดี๋ยวห

ตุที่เธอทำให้แว่นตาเขาหัก

ช้คืนบ้างเลย”ถามแล้วเหลือบมามองหน้าเธอที่นั่งอย

ข้าตัวทุกที คนบ้าอะไรอย่างนี้ก็ไม่รู้ แค่จูบก่อนค

กินมาตั้งแต่สมัยเรียน ในระหว่างที่คุยกันไปไม่นานนัก ข้าวต้มสองชามที่สั่งไปก็มาเสิร์ฟ หญิงสาวมองด

็นอ

้ง ทำไมพี่สั่งข้าว

วย มันไม่อร่อยหรอก ร้านนี้เขาขึ้นชื่อเรื่องข้าวต้มปลา

รุงเครื่องปรุงในชามข้าวต้มของตัวเอง แต่

ยวหนูชิมแล้วตัดสินใจเอง

น้าเธอนิ่ง เขานิ่งเกินไปจนศศินาใจเสีย เธองอแงเกินไปเหรอ มองแบบนี้เขากำลัง

มองหน้าแล้วท

วพี่

ะไ

ร่อยม

”/”โอ

ันอาจารย์ทะลึ่งชัดๆ วาโยก้มลงลูบหน้าแข้งตัวเองปอยๆ หัวเราะหึหึเมื่อได้แกล้งคนหน้

ี่ไปส่งที่เ

มแล้ว ศศินาตอบแค่อืมในลำคอแล้วไม่ได้พูด

่อยู่หร

ปล

ี่ผู้หญิงตอบว่าเปล่

รู้สึกเหมือนจะรู

ตอนนี้มีอยู่คนหนึ่งที่กำล

นใหม่โดยเฉพาะกับคนที่ยังไม่รู้จักกันดีพอ เรื่องเมื่อคืนที่มันเกิดขึ้นไปแล้วก็คิ

ม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ตัวเธอก็มานั่งอยู่บนรถกับเขาอี

ดล้อมข้างทางมันนิ่งสนิท เมื่อหันกลับมาพิจารณาฝั่งหน้ารถถึงได้รู้ว่าต

อดรถท

ป็นเส้นหลักแต่มันก็ดึกมากแล้ว รถที่วิ่

ก็ไม่เห็นตอบ ไหนบอกว่าไม่

เพลินไป แล้วพี่จอดรถท

พี่ยังไม่อยากไปส่ง อยู่

ะนะ”เธอถามเขาอย่างตกใจ ขยับถ

บอกแล้วไงว่าห

ขำกับอาการตื่นกลัวห

น่อย แค่บอกว่าอยากอยู่ด้วยนาน

”เธอมองเขาอ

กี้ว่า

ธอทวนคำถาม

ว่าไม่ช

อ..

บตัวยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีก

ช่ในรถล่