า 1 ปีแล้ว เธอเป็นเลขาที่ทรงประสิทธิภาพ ตั้งใจที่จ

ายเป็นคู่ห

ด้วย ยกเว้นแค่ตอนเลิกงานที่ต

อดระยะเวลาที่ร่วมงานกัน เขาให้เกียรติและไม่เคยโหดร้

ันนั้นเลย...น่าจะเป็นช่วงที่เขาออกจากลิฟต์ก่อนเธอกระมัง เขาไป

ดเอาเปรียบเธอเลย ถึงงานจะยุ่

ามรู้สึกที่มีไว้เป็นความลับในหัวใจ ยิ่งนานวันยิ่งผูกพัน หวั่นไหวมากขึ้นทุกที แ

นจากภวังค์ ในตอนนี้เธอยืนอยู่ต่อหน้าโต

ะ

แล้วดึงถุงขนาดกลางส่งให้ “เมื่อวานผมไปซื้

บชุด เธอก็เบิกตาโตอย่างตกใจ ถึงแม้จะไม่ได้ดึงผ้าออกมาดูอย่างละเอียด แต่เธอก็พอจะเดาได

ันน่าจะเหม

ยากรับของแพงๆ จากใครเลย เพร

ว่าเป็นโบนัสที่คุณ

ะพูดอะไรต่อ เขาก็ชิ

ราะผมคงไม่ใส่มันแน่ๆ” เขาพูดติดตลก ทั้งๆ ที่ใบหน้าคมค

ลี้ยงเพื่อขอบคุณพนักงานที่เหน็ดเหนื่อยเพื่อบริษัท...เจ้านายนะเจ้านาย

ดราตรีสีชมพูหวาน ด้านบนเกาะอก เน้นให้เห็นเอวเล็กและสะโพก

้างแต่ก็ไม่ได้โป

ใบหน้าใสกระจ่างแต่งแต้มด้วยสีสันอ่อนๆ ทำให้เธอดูสวยละมุนโดดเ

่วนอัมพิกานั้นวิ่งตึงตังไปหาแม่ที่กำลั

ามพลางหมุนกายไปมาเป

้งที ตกผู้ชายมาให้ได

ปงานเลี้ยง ไ

นตาบอดมาชอบแกบ้างแหละ รีบๆ ห

ิ่งอายุยี่สิบห้านะแม่ ขอทำงานหาเง

ลือบตามองบุตรสาว ในแววตาที่อ่อนล

อโทษน

แม่ขอโท

สินมามากมายเพื่อมาลงทุนกับกิจการ แกค

าดทุนก็ไปกู้เงินนอกระบบมาอีก สุดท้ายก็เจ๊งไปไม่รอด หนี้สิน 9 ล้านที่มีทำ

ได้ใช้สักที บางครั้งก็เครียด แต่เธอยังไม่อยาก

แม่ เดี๋ยวหนี้

ะมีคนจ้างไป ถึงจะเหนื่อย แต่ก็คงไม่เท่าลูกสาวที่นอกจากจะไปทำงานบริษั

. ต่อให้ต้องเจอเรื่องเลวร้ายแค่ไหน เธอก็มักจะย

ถดีๆ

ำ ขึ้นรถเก๋งคู่ใ

ซนอาหารที่มีทั้งคาวและหวาน โต๊ะวางเรียงราย แต่ละโต๊ะก็มีคนจับจองกันจนเกื

้ยงที่ดูหรูมีระดับได้โดยใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น...แต่ก็อย่างว่านั่นล่ะ

พงานนี้ นิโคลัส เจเนเฟอร์ เขายืนถือแก้วไวน์ท่ามกลางสาวๆ ที่รุมล้อม...ยังคงเนื้อหอมเหมือนเดิม ตั้งแต่ทำงานก

ลังทำให้เธอหันไปมอง พอเห็นว่าเป็นผู้ชายสู

ัสด

คนสวยขนาดนี้

ีปรีดาไปกับคำชมนั้นเลยแม้แต่น้อย “ขอบค

ุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม “ผม

ว่าอั้มก็ได้ ยินด

ีกว่านี้ถ้า

ก ทำยังไงถึงจะปลีก

ว เธอเหลือบมองเขาพลางลอบเบ้ปาก...ตามหาเธองั้นหรือ หึ เห็นๆ อยู่ว่าเ

นรีบแยกตัวไปทางอื่

ะที่เห็นคุณใส่มัน” นิโคลัสชื

มไหม...โต๊ะ