่เพราะฉันรวยหรอกนะ ฉันน่ะเคยรวย ไม่ใช่สิพ่อแม่ฉันน่ะรวยฉันเคยเป็นลูกคุณหนูใช้ชีวิตสุขสบายมาตั้งแต่เกิด แต่แล้วจู่ๆชีวิตที่แสนสุขของฉันก็เปลี่ยนไปความสุขในชีวิตของฉันได้มลายหายไปในพริบตาพ่อกับแม่ของฉัน

งแต่วันนั้นมาฉันก็กลายมาเป็นคนรับใช้ของทุกคน ฉันอดทนทุกอย่างเพราะไม่มีที่ไปขอให้ใครช่วยก็ไม่ได้เพราะต่อหน้าคนอื่นลุงกับป้าจะดีกับฉันมากแต่พอลับหลังก็จะโขกสับใช้งานฉันอย่างกับทาส ฉันอดทนจนตัวเองเรียนจบมอหกฉันได้ขอทุนเรียนต่อมหาลัยKเพราะการเรียนฉันดีมาตลอด ตอนแรกอาจารย์ก็สงสัยว่าอย่างฉันไม่น่าจะต้องมาขอทุนเลยเพราะอาจารย์รู้ว่าครอบครัวของฉันมีฐานะระดับหนึ่งแต่ใครจะรู้ความจริง พอฉันรู้ว่าตัวเองได้ทุนอย่างแน่นอนแล้วฉันก็เก็บของใช้ที่จำเป็นออกมาจากบ้านโดยไม่บอกใครเพราะถ้าบอกฉันคงถูกขังไว้ในบ้านเพราะถ้าไม่มีฉันสักคนคนในบ้านก็จะลำบากเพราะไม่มีคนรับใช้อย่างฉันอยู่แล้ว ฉันต้องออกมาจากบ้านตัวเองทั้งที่มันคือบ้านของฉันแท้ๆ ฉันเดินออกมาพร้อมเงินในบัญชีซึ่งก็เยอะอยู่มันเป็นเงินที่พ่อกับแม

ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมาอยู่จุดๆนี้ มองไปทางไหนก็ไม่มีใครสักคน

ฉันร้องไห้แล้วหยิบรูปของท่านมาดูมันเป็นรูปถ่ายครอ

้ามบ้านของฉันเอง เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กฉันมักจะชอบไปวิ่งเล่นไปกินขนมที่บ้านของน้าอนงค์เพราะท่านทำขนมอร่อยมากๆแต่ท่านก็ไม่ค่อยอยู่บ้านห

าอน

ี้ล่ะลูก แล้วนี่กระเป๋

นงค์อีกเลยเพราะถูกลุงกับป้าสะใภ้ห้ามคงจะกลัวฉันไปฟ้องน้าอนงค์มั้งเรื่องที่ตัวเองทำเอาไว้หลายๆอย่าง จะมีบางครั้งที่น้อนง

งที่อบอุ่นของท่านทำให้ฉันร้องไห้ออกมาอีกครั้งด้วยควา

กอดท่านแล้วก็ร้องไห้หนักกว่าเดิมน้า

ะไรขึ้นกันแน่" สุดท้ายฉันก็เล

เดียยังไม่มีท

ค

ไว้นานแล้วแต่ไม่มีเวลาเข้าไปดูแ

ด้วยความดีใจ ในความโชคร

ู่ฟรีเลยนะเดียจะอยู

บเดียขนาดนี้คะ ฮือออ ดีกว่าญ

ายสุดแสบมาแทน เห้อออพูดถึงก็กลุ้มใจ แต่ช่างมันเถอะรายนั้นน่ะไว้ให้พ่อเค้าจัดการเองละกัน เอาเป็นว่าพรุ่งนี้น้าจะพาเดียไป

ม่รู้จะตอบแทนพระคุณของน้ายังไงดี ถ้ามีอะไรที่เดียพอจะ

จะยังไม่มีหรอกลูกแ

ริ่มต้นของเรื