นระยะหลังๆ เธอแทบจะไม่มีความสุขเลยยามต้องอยู่ เพราะสิ้นบิดา สิ้นพี่ชาย แม่เลี้ยงก็ไม่อยากให้เธออยู่บ้านนี้อีกจึงพยายามขับไล่เธออยู่หลายครั้งทั้งท

งสาวถลาลงจากรถตู้รีบไปเก็บข้าวของเหล่านั้นทั้งร้องไห้ทั้งเก็บอย่างไม่อายใคร กรอบรูปที่กระจกแตกบาดมือเธอก็ไม่สนร้องไห้ไปเก

ไปหมดแล้ว” ชีคคามูนาลงจากรถมารั้งเธอเอาไว้ให้มีสติมากข

เอาออกมาจากบ้านคือตู้เซฟตู้เล็กที่เธอใส่สมุดบัญชีธนาคารและเครื่องเพชรชิ้นเล็กๆ ที่มารดาเคยให้เอาไว้ เธอถามรปภ. ที่หน้าบ้านก็

าบ้านเธอมาพอดี จึงมีการบีบแตรไล่รถตู้สา

ิ๊บไปเลยหรือยัง จ

ี่ลานจอดรถหน้าปากซอยก่อนก็ได้ค่ะ” หญิงสาวขอให้ท่านไปรอก่อนเพราะถนนหน้าบ้านไม่กว้างมากนัก และบริเวณหน้าบ้านเธอก็มีรถจอดเต็มห

ยขึ้นมา” ท่านสั่งให้บอดี้การ์ดประจำตัวตามกวินตราเข้าไปเพราะเป็นห่วงในความปลอดภัยของหญิ

ุ่มร่างสูงโปร่งเดินตามเข้าบ้าน

ทำให้เธอผวาที่จะเดินในบ้านนี้เพียงลำพัง มือเล็กเปิดประตูห้องนอนตนเองแล้วเดินเข้าไป

งข้างๆ แตะนิ้วเรียวที่ชีพจรของตรงบริเวณลำคอขอ

องรอบๆ ห้องที่ถูกรื้อของจนกระจัดกระจายแล้วหยิบได้ผ้าขนหนูไ

วที่เหลือในบ้าน ท่านยังอยู่ที่บ้านหลังนี้ได้เพราะว่าท่านช่วยดูแลลูกๆ ของแ

หน้าไปพักหนึ่งแม่ใจก็ขยับตัวและลืมตาขึ้นมา ท่านชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นกวินตรา แม่นม

นางมาทันแค่ตอนที่กวินตราเอาโคมไฟตีหัวอักษรพ่อเลี้ยงจนนอนขยับไม่ได้อยู่บนเตียงและแม่เลี้ยงของเธอกลับมาจากข้างนอกมาโวยว

ังมาเก็บได้ทัน มันทำอะไรแ

อันตราย เธอช่างไม่รู้จักคิดเลยเอาแต่หลงสามีใหม่จนหน้ามืด ก่อนเธอพาคุณอักษรไปหาหมอและก็สั่งให้คนเอาของในห้องนี้ไปทิ้งให้หมด แล้วแม่ใจมาขวางไว้ มันก็เลยตีแม่ใจ แม่ใจหลับไปนานเท่าไห

วกมันเล

ุณกิ๊บไปให้ท่าผัวตัวเอง ไม่รู้ว่าจะรักจะหลงกันไปถึงไหน แล้วนี่ คุณกิ๊บจะทำอย่างไรคะ แม่ใจได้ยินคุณมุกดาบอกว่าเธอจะไม่ให้คุณกิ๊บอยู่บ้านหลังนี้อีกแล้ว” แม่ใจ

่กลัวไม่ปลอดภัยเลยให้คนพามา กิ๊บจะไปอยู่กับยัยอัยย์เพราะที่นี่ไม่อบอุ่นปลอดภัยสำหรับกิ๊บอีกต่อไปแล้วค่ะ แม่ใจไปอ

ไม่ไหว แม่ใจจะกลับไปอยู่ต่างจังหวัดกับลูกหลานดีกว่า ไม่มีคุณกิ๊บอย

เลยดีกว่านะคะ รีบกลับจะได้ไม่โดนพวกมันทำร้ายอ

บตัวมากกว่านี้” นางบ่นงึมๆ ขยับลุกขึ้นยืนลำบากเล็กน้อยเพราะไม่ได้