ึงถูกจุดให้ส่องสว่างขึ้นบนโต๊ะหนังสือในยามค่ำคืน ทว

จะนั่งทบทวนตำราในยามว่างโดยเฉพาะช่วงก่อนเข้านอ

แม้นเขาจะไม่เคยตอบรับไมตรีจากสตรีน้อยนางนั้นแต่เขาก็ไม่ได้ตัดรอนขนมรสชาต

ืองตามองดอกไม้สีชมพูสวยหนึ่ง

กนั้นนั้นในความคิดของเหลียนไช่ เขาไม่ต้องหวาดระแวงกับเล่ห์กลและแผนการมากมายซึ่

งจนเคยชิน หากแต่ชุนเสี่ยวป๋ายกลับต่างออกไป แม้นางจะโตจนพ้นวัยปักปิ่นมานั

างก็สะเทิ้นอายจนใบหน้

นางมักจะสะดุ้งจนเผลอหลบแทบทุกครั

ี่กล้าเกินหญ

จ้าคะ เพียงแค่ไม่ทันไ

กใช้แก้ต่างความเข

ใช้โต้ตอบหญิงสาวนับครั้งไม่ถ้วนในยามที่ต้องการให

ด้ตอบสนองในสิ่งที่เขาพูดไม่ ตรงกันข้ามนางกลับฉีกยิ้มจนแทบจะกลายเป็นแสยะและ

รื่น ข้าขออยู่ตรงน

อนข้าอากาศร้อนเหลือเกิน ไ

ยให้ข้าฟังต่ออีกสัก

วมากมายซึ่งแทบไม่ซ

กเกินจนเขารำคาญ นางเลือกที่จะนั่งนิ

นอ่านตำรา แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็คุ้นชินจนทางท

ียนไช่ก็พบว่าเรือนของเขาหาใช่ของเขาอีกต่อไป ด้วยมีส

แฮ่

นางรีบลุกเดินมาหาเขาด้วยรอยยิ้มติดใบหน้าเหมือนเคย

ะบัณฑิตเฒ่า” นางว่า

แต่ใช่ว่ามันจะน่ายินดีปรีดาเมื่อเขารู้สึกราวกับว่าตนเอง

เองก็นับว่าเป็นบัณฑิตที่ยังหนุ่มยังแน่น ไม่เห

็ยังคงแน่นปึกไม่

้อีก ไม่นานข้าคงชราทันตาเ

ะ” นางยิ้มร่า “ท่านตาของข้

ตาของเจ้าเฒ่ากว่า

็นเช่นนั้นอยู

ท่าทางหยอกล้อของเสี่ยวป๋าย นางหัวเ

ับถือที่แปลกประหลาดยิ่งนักสำหรับผู้พบเห็น ยามอยู่ในสำนักศึกษาเขาจะนอบน้อมต่อ

้เบื่อไม้เมาของตาเฒ่าชุนหลี่ทันที เจอกันเมื่อใดย่อมได้ปะทะฝีปากกันเม

เล็กกว่าเรือนของเสี่ยวป๋ายอยู่โข แต่ก็แบ่งเป็นสัดเป็นส่วนมีทั้งห้องนอนของเขาและห้องนอนข

าไปเก็บสมุนไพ

ชสมุนไพรอยู่หลายอย่างอย่างละนิดหน่อย มิน่าเล่าเขาจึงกลั

เอาไปขายที่ตล

ข้าไปลึกแม้จะไม่ต้องปีนหน้าผาเพื่อเก็บมันแต่

ู้ว่าสรรพคุณและหน้าตาของมันจากหมอซึ่งเคยไปรักษา

ด้หรือไม่เจ้า

ะไปด้ว

าเจ้าคะ” ชุนเสี่ยวป๋ายพูดเสียงมาดมั่

ก็เคยไ

“ข้าไม่ได้ไปบ่อยๆหากท่านต

ยได้ไปเดินเตร็ดเตร่ในตลาดเหมือนคุณหนูเรือนอื่น ด้วยกลัวว่า

ำหนิหากข้าไปด้วย” เสี่ยวป๋ายรีบบอก “ข้าแอบท

อ คำพูดนี้มันช่วยให้เขาไม่โดนต

กครั้งเลยนะเจ้าคะ

ักหน้าเป็นเชิงตกลงและพูดประโยคที่ทำ

จะไปก็ย่อมเดินไป