ไม่เป่าขลุ่

ลางก้มลงมองใบหน้าหล่อเหลาและหลบสายตาคมคู่นั้นด้วยท่าทีเขินอายของสา

งว่าต่อ “ท่านบรรเลงเพลงขลุ่ยได้ไพเราะเก

ม่ได้เก่งถึงเพี

ายรีบพูด “หากท่านไม่เก่งดังว่า เห็นทีแคว้

เมื่อเทียบกับเหล่าคุณชายทั้งหลายแล้ววิธีเล่นของเขานั้นเหนือชั้นกว่ามาก

กนัก” เขากล

้วนะเจ้าคะ ข้าปั

้วยวัยเพียงเท่านี้มองอย่างไรก็ยังอ่อนต่อโลกนัก กิริย

ดผู้ที่กำลังจะขึ้นครองราชย์แทนอดีตจักรพรรดิซึ่งพ่ายแพ้เขาไป แต่ทว่าเขากลับเลื

นทาว่าเขาเป็นบัณฑิตที่ไร้ความทะเยอทะยานจนหาความก้าวหน้าในชีวิตไม่ได้ แต่เขาหาได้ใส่ใจคำพูดของใค

เขาเคยได้ยินมาตลอดยามอยู่ในวังหลวง ซึ่งน

่าขลุ่ยเท่านั้นเองเจ้า

้าอยากอย

ด ยามว่างจากการอ่านตำราเขาก็มักจะเป่าขลุ่ยอยู่ผู้เดียว ด้วยบ้านของเขานั

เพียงแค่นั่งมองแต่นางกลับไม่เคยรู้สึกเบื่อเลยสักนิด ยิ่งยามเขานิ่งเขายิ่ง

งไปมองกองหนังสือที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า ครั้นเมื่อนางนึกขึ้นได้ว่

ัยที่รบก

ขาส่ายหน้า “เจ้าสงสั

้าค

่ว่าเหตุใดจึงนึก

อนมาก่อนเจ้าค่ะ” เสี่ยวป๋ายตอบตามตรง “อ

อเล่มนี้ต้องร่วมเดินทางมาก

ีคนเคยบอกข้าว่าบรรดาพ่อค้านั้นบ

ขายกยิ้ม “แต่ต้องพิจารณาดู

ดงระเรื่อเมื่อเขาแย้มรอยยิ้มให้แก่กัน แม้จะรู้ดีว่านั่นเป็น

อหาโดยส่วนมากกล่าวถึงปัญหาของแคว้นเรา แม

กคนที่เอ็นดูศิษย์นอกสำนักศึกษาอย่างนาง ไม่ว่านางจะถามสิ่งใดออกไป หากเขารู้ก็

้วยตัวเองสักครั้ง ด้วยนางเกิดมาเป็นสตรีจึงย่อมถูกเลี้ยงดูให้อยู่กับเรือน ต้องเป็นศรีแก่ตระกูลไม่ให้

ย่างเด็ดขาด เพียงเพราะมันคืองานที่ต้อยต่ำนักในความคิดของท่าน ไม่เคยมีผู้ใดในตระกูลชุ

่อยากให้หลานเป็นแบบกลุ่มคนร่อนเร

วุโสในตระกูลที่พร่ำบอ

่อบิดาของนางทำผิดมหันต์ด้วยการรับอนุเข้าเรือนเพราะผลประโยชน์ทางการค้าความสัมพันธ์ก็ยิ่งร้าวฉา

รอบครัวของมารดา พวกเขาก็รวมหัวกับบีบให้ชุนเสี่ยวหงต้องหอบลูกกลับมาอยู่บ้านและหย่าขาดกับสามีแบบเป็นตาย

ห้คบสหายเป็นลูกพ่อค้าแม่ขายอีก ท่านตาป

ะเอาเพียงผลประโยชน์เท่านั้น ข้าจะไม่มี

เดียดฉันท์ แต่ก็ไร้ฐานะจะเชิดหน้าชูตาได้ เสี่ยว

อบลายมือที่สวยงามยากจะเลียนแบบของเขา ชอบใบหน้าของบัณฑิตเฒ่

ามาด้วยเป็นแน่ ไหนจะสติปัญญาของเขาอีก แม้จะไม่ใช้บัณฑิตผู้มีชื่อเสียง ทว่าคนที่เป็นบั

ฑิตเฒ่าเ

ย่างไ

งกับข้าเถิ