ที

องมักมืดเร็วเสมอ เส้นทางตลอดทางเดินที่เข้าไร่มานี่ก็มีเพ

าเมืองกันไหม ไม่ได้

กัน คิดถึงน้องก

มัวแต่กรำกับงาน วันนี้ถือว่าสบโอกาสเสียที ก่อนที่ประเทืองจะร้องอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นใครบางคนวิ่งตรงมาหาพวกมันอย่า

ะว่ากูฝันไปหรือเปล่า ที

ไปที่ใบหน้าเพื่อนทันทีอย่างแรง จนทำให

มึงจะตบก

งเองนะ แต่ก็ขอบอกเลยว่ามึงไม่ได้ฝันหรอก นา

ย่างแน่นอน มัญชุลิกาชะงักกึกไปทันทีเมื่อเห็นสายตาการสำรวจมองเธอของสองคนนั้น เธอลืมคิดถึงความปลอดภัยเสียสนิท มันเป็นเพราะความดีใจแท้ๆ ที่ทำให้เธอลืมไปว่าตอนนี้เธออยู่ในถิ่นที่ไม่คุ้นเคย แ

ด้ยินอย่างชัดเจน เท้าเล็กถอยหลังไปอีกครั้ง

ย่างนี้จ้ะ ไม่ใช

ันมาหาค

พวกมันรู้ว่านายของพวกมันหน้าตาดีและเป็นที่ต้องการของสาวน้

้ะ ถ้าอย่างนั้นเดี

งทันที เมื่อเห็นสีหน้าและประกา

่ะ บอกมาก็ได้ว่า

จ้ะว่าจะพาไป ไม่เห

ับถอยหลังออกไปติดๆ กันหลายก้าว หัวใจของมัญชุลิกาเต้นรัวเร็ว ความหวาดกลัวเข้ามาเกาะกุมหัวใจของเธ

่า เดี๋ย

...ไ

ามตกใจทำให้เธอไม่ทันคิดว่าถ้าหนีไปทางนั้นยิ่งทำให้เธอเผชิญอันตรายยิ่งกว่าเดิม คนที่ไม่รู้จักทางในดงอ้อยมักจะหลงอยู่ในนั้น เพราะผืนท

หน้าตาแกไม่น่าเชื่อถือเลยจริงๆ เขาเลยกลัววิ่งเข้าไปนั่

กระเป๋าแล้วพาไปหานาย หวังดีขนา

ั้นยาวไปจนเกือบร้อยไร่ แต่ละไร่จะแบ่งช่องทางดินเอาไว้เดิน แต่คนไม่ชินเส้นท

ไปทางนั้นแล้วกัน ซวยเลย

ทั้งคืนจริงๆ นั่นแหละ มัญชุลิกาเหลียวมองด้านหลังอีกครั้ง ดวงตาของเธอตื่นตระหนกเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เม็ดเหงื่อไหลซึมทั่วใบหน้

วยนกยูงด้วย.

อย มัญชุลิกาหย่อนฝีเท้าของตัวเองลงความเจ็บปวดเจ็บแสบเต็มตัวเธอไปหมด แต่หญิงสาวก็หาสนใจไม่ยังคงเดินต่อไปอีก เส้นทางเล็กๆ นี้ทำให้เธอเดินสะดวกขึ้นกว่าใ

๊ย!

ันทดกับชีวิตของตัวเองเหลือเกิน ทำไมเรื่องร้ายๆ ถึงได้ไม่พ้นจากตัวเธอ ทำไมไม่มีสิ่งดีๆ เข้ามาให้เธอได้ชุ่มชื่นหัวใจ พอมีกำลังใจที่จะอยู่

องเข้าไปในนั้นอีกครั้งถึงแม้ว่าใบคมของมันจะบาดไปเต็มเนื้อตัวของเธอสักเท่าไรเธอก็ยอม ร่างบางขดตัวเข้าหากันแน่น น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม ริมฝีปากเม้มตรึงเม้มเข้าหากันเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นของความกลัว ดวงตาปิดแน่นก้มหน้าลงซบกับลำแขนที่ก

ันขา ช่วยนกยูง

ปไม่ไหวเธอไม่กล้าแม้แต่ขยับตัวเพราะไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะอยู่ในนี้หรือเปล่า เวลาผ่านไปนานแค่ไหนมัญชุลิกาก็ไม่ทราบ รู้แต่ว่าตอนนี้เธอต้องซ่อนตัวให้ปลอดภัย เข่าทั้งสองข้างแนบกับลำตัวแน่นขึ้นอีกนิด วงแขนกอดกระชับ

เปล่า” สานร้องถามประเ

าช่วยหาเถอะรอถึงพรุ่งนี

นมาช่วยอีกคนหนึ่งแล้ว ลวรรษนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่โบกไม้โบกมือให้เขาจอดรถนั่นคือคนงานในไร่ของเขานั่นเอง ชายหน

..นายมาได้จั

อะไ

มาหานาย แต่เธอคงกลัวพวกผมจะทำร้ายเลยหนีเข้าไปในไร่อ้อย พวกผมกลัวว่าเธอจะ

่อนจะนิ่วหน้าด้วยความไม่เข้าใจเมื่อได้ยินเท

หญิงคนนั้นได้ยินน่าจะวิ่งออกอีกฝั่งหนึ่ง เดี๋ยวฉันจะดั

าดใจ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมีธุระอะไรถึงได้มาหาเขา เพราะในชีวิตเขาไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนไหนนอกจาก... ลวรรษเหยียดริมฝีปากตัวเองยกสูงขึ้นเ