ปากเธอนะ และฉันคงฟังไม่ผิด” เมรีสะดุ้ง! เธอเงยหน้ามา

ยินเสียงคุณฟรองซัวร์ตอนนี้ไม่ได้” เมรียกมือขยี้เปลือก

วร์กระซิบดุ เขาทรุดนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวกั

ุ่ง เขากลับบ้านดึกๆ เป็นประจำ แต่วันนี้มีเว

อิญเห็นเธอนั่งเหม่อๆ อยู่ก็เลยแวะมาดู” ฟร

นคนที่เดินมาที่นี่มีจุดมุ่งหมายเหมือนกันหมด คือมาถึงก็เอากุญแจไปคล้องที่ราวสะพาน ก่อนจะพึมพำอะไรบางอย่าง แล้ว

บราวสะพานนั่นเป็นอย่างดี แต่คนพื้นที่อย่างชายตรงหน้ากับไม่รู้ทำเนียมปฏิบัติของคนส่วนมากเลยเหรอ... สะพ

ก สะพานปงต์ เด ซาร์ตส์

ิงๆ นะ” ฟรอง

หลอหลา...เธ

?” ฟรองซัวร์

มไม่รู้จักสะพานอธิษฐานล่ะคะ” เมรีตอบแบบมึนๆ ชายต

าน การบริหารแบรนด์มาร์เซย์ให้โด่งดังไม่ใช่เรื

ียงมีความหวัง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ เธอก็เหมือนสาวๆ

ง?” ฟรองซัวร์ถาม

งซัวร์ รอบๆ ตัวเวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง มีแค่เพียงฟรองซัวร์และเมรีที่นั่งสบตากันกลางแสงแดดอ่อนๆ ตอนบ่ายๆ บนสะพานปงต์ เด ซาร์ตส์ ‘พรึ่บๆ’ เสียงขยับปีกของนกพิราบฝูงใหญ่ที่

ี้ คนที่มาด้วยไม่คอยแย่แล้

นหมดแล้วล่ะ” ฟรองซัวร์กล่าวสบายๆ เขาว

ลมที่พัดโชยนำพาความเย็นมาโอบล้อมรอบๆ ตัว เขารู้สึกผ่อนคลายบ่าทั้งสองข้างเบาลง เขาเคร่งเครียดอยู่กับงานและต้องปรับตัวตาม

” ฟรองซัวร์เปรยลอยๆ นิ้วของเขายังม้วนผ

ทำไงดีคะ?” เ