็นมู่หว่านซีกลับมาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก นางรีบเดินเข้าไปหามู่หว่านซี “คุณหนู ท่านกลับมาได้เสีย

อีกคน หากไม่ใช่เพราะท่านพ่อ ทั้งชีวิตของนางคงไม่น่าอเนถอนาถถึงเพียงนั้น และคงไม่ถูกท่านป้าซ

งมักจะรู้สึกว่าคุณหนูทำตัวชอบกล คล้ายว่ากำลังเย้ย

ี “คุณหนู เหตุใดท่านถึงยังอยู่ที่นี่อีก ท่านเส

ี ทว่าทันใดนั้นเองมู่หว่านซีที่สีหน้าสงบนิ

งอา

กใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ ครั้นพอตั้งสติได้ก็ตวา

่านซีเรียกด้วยน

หนูใ

ไม้！” มู่หว่านซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ สีหน้าน

่ะ คุณหนูโปรดไว้ชีวิตด้วย ข้าน้อยเพียงเกรงว่าคุณหนูจะไปช้าแล้วถูกท่านเสนาบดีตำหนิเท่า

กับชุ่ยฟูร่วมมือกับมู่เสวี่ยโหรวทำร้ายนางแล้ว ความเคียดแค้นในใจก็ป

ซีผู้นี้แต่ไหนแต่ไรมาเป็นคนอ่อนแอยอมให้ผู้อื่นรังแกได้ง่าย ๆ อีกทั้งที่ผ

ห้หมดทุกคนเลยดีหรือไม่！” มู่หว่านซีตวาดเสียงลั่น ทุกคนในที่นั้นพากันสะดุ้งเฮือกกันอยู่ในใจ แล้วอดเหล

ูกโบยก็รีบคุกเข่าลงทันที “คุณหนู ไม่ทราบว่าซิ่

นเทิ้มไปทั้งตัวไม่ได้ นั่นมันสายตาแบบไหนกัน เย็นเยียบเสียจนไม่เห็นเยื่อใยความรู้สึกใด ๆ ราวกับสา

ตะคอกทันที “ทำไม หรือพวกเจ้าก็เป็นบ่าว

าน้อยม

ที ลวี่อิน...” เมื่อซิ่วเหอเห็นว่ามู่หว่

ทำให้คุณหนูโกรธก็ควรจะขอร้องขอคุณหนูเอง ข้าก็เป็นเพียงบ่าวไ

่รอให้ซิ่วเหอได้ขอร

สั่งของเจ้านายก็เป็นใช้ได้ แม้คุณหนูใหญ่จะไม่เป็นที่โปรดปรานนัก แต่ถึงอย่างไรมา

องขอไม่หยุด “คุณหนูได้โปรดไว้ชีวิตด้วย ข้าน้อยผิดไป