น อาหารว่างถูกยกมาและยกไป เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นก็มีค

๋เพี้ยนข

พรวด เจินจูที่สัปหงกอย

รารีบรุดไปชมดู คาดว่าเป็

งยาว อีกฝ่ายจับได้ว

ยหนึ่งประโยคว่าเป็นคนรู้จักของคุณชาย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรยังไง เคยแต่สงสัยว่าเขา

ไม่ได้ดูร้ายก

...” ชายมีอายุเข่าทรุดกระแทกพื้น ฉ

่งอ้อมร่างของเซิงอวี๋เพ

รึ...?” คุณชายใหญ

รขึ้น...?” เอ้อไท่ไทถาม “ซันเม่ยเข้าไ

้ว ตัวโง่งมนี้ได้ประพฤติทุจริตมานานและนำเงินนั้นปรนเปรอข้าพเจ้า อีกทั้งยังคิดร้ายต่อผู้บริสุทธิ์ จับอิสตรีเรียกค่าไถ่ หากเรียกมันว่าชาติสุนัขก็ออกจะเป็นการเหยียดหยามสุนัขจนเกินไป หากเรียกว่

นใส่สามี ก่อนจะลากคอเสื้อเขา ฝ่ายชายมีอา

งๆ หลายฉาด พอลับตาสองสามีภรรย

่านทราบได

ะไร? ท่านควรถามภรร

จ้ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ “แต่หากมิได้คนของท่านเปิดช่องโหว่ให้ข้า

นัก...” คุณชายใหญ่น้ำตาซึม “ข้าพเจ้าเป็นห

ุเรศแบบไม่กริ่งเกรง” เขาเดินไปยืนตรงหน้าคุณชายใหญ่ เงยหน้ามองเขาโดยไม่มีความยำเกรง

งเสียงหลงขณะที่คน

นจะ...” ใบหน้าของคุณชายบัดเ

ามความสมัครใจข้าเลยใช่ไหม?” ฉันเข้าไปกระชาก

ะถามอยู

หันไปพูดกับคุณชายใหญ่ “ข้าไม่ยอมรับ ข้าแท้จริงไม่รู้จัก

านยังไม่ได้ร่วมล

อะไรของมันเนี่ย?

เจ็บปวดแก่สตรี” คุณชายพูดแบบจริงจัง โธ่เ

เม่ย เหตุใดจึงพยายามตะล่อมสามีของพวกเรา?

นพ่อค้าผู้นั้นล้ม

ดฉากเรื่องทั้งหมดห

้เงียบเพราะไม่รู้จะว่ายังไง เพราะเซิงอวี๋เพี้ยนไม่มีทีท่าจะรู้จักกับเขาด้วยซ้ำ เมื่อครู่เ

ึงท่าน

ม้วนภาพวาดให้คุณชายใหญ่ไปเปิดดู เขาคลี่ออกมาก็เห็นว่ายังอยู่ดี ฉันเดิน

กัน ท

่านเล่น สมบัติประจำตระกูลแ

คุณชายมองมาเหมือนขอใ

้าไปทำไมหนักหนา?” ฉันหร

่ได้เห็นโลกภายนอก ทั้งที่นางออกจะเป็นกูเหนียงฉลาดปราดเปรื่อง ดูอย่างเช่นซันไท่ไท หากนางมิไ

เจ้บอกปัด “ช้าก่อน... จริงของท่าน ซื่อเม่ย ท่านควรออ

โธ่ ชีวิตแสนสบายของฉัน

จ้องแต่ม้วนภาพวาด เขาม้วนมันเก็บใส่กล่องและจั

จะบอกให้ฉันตกลงไปก

นั้

อบตกลงเร็

้ดังขึ้น หันขวับไปทางต้นเสียงก็เห็นว

นาย.

ุ๊

.หา

.? นี่เขา...?

ท่ไทมองด้วยความเป็น

่อ.

คืน คุณชายใหญ่ก็เนียนเดินถ

ก่เรา นี่คือโอกาสเป็นอิสระของเจ้า โ

วาดนั่นมันอะไรกันแน่?! มีค่าเท่าหนึ

ตัดหางปล่อยวัดแล้วเหรอ?! เอากับเขาด้วย

่าคนพวกนี้กลมเกลียวกันดี สุดท้ายไม่ร

็จสรรพ ผิงกั่วพ่ายเดินเข้ามาอย่างรู

งฉันล่ะ?! ฮัลโหล?! มี