่ยาวนานจนฉันมาคิดว่าตัวเองมันโง่มากเลยนะหนึ่ง ไม่ว่าจะถูกเขาพลักไสยังไงก็ยังคงดื้อรั้น ไม่สิ...ต้องเรียกว่าดื้อด้านดันทุ

จะยังพอทำใจรับได้ไม่ยาก อาจจะไม่ปล่อยให้เรื่องมันยาวเลยมาถึงตอนนี้หรอก

ะ เขารังเกียจฉันจริงหรือเปล่า หรือว่าสนุกสนานกับการที่ได้เห็นฉันวิ่งไล่ตามหาเขาเหมือนกับคนบ้า” บางค

วยแววตาที่เฉยชา...ดวงตาที่มันเหมือนมีก้อนน้ำแข็งเกาะอยู่ มันเหมือนกับเธอถูกตบหน้า...ซ

้านั่นก็ดีใจมากเลยวะ อยากให้มึงตัดสินใจทำอย่างนี้มานานแล้ว แต่กูรู้ว่ามึงเจ็บแค่ไหน” กลทีป์ยื่

จนะหน

ี่น่า ว่าแต่มึงเถ

ไปอย่างไร้จุดหมายปลายทางอยู่ครู่ห

ไม่สำเร็จเป็นแน่ ในเมื่อมีเวลาว่างมากมาย ก็หาอะไรทำให้เป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง ทำให้ร่างกายมัน

ถามเพราะเขารู้ดี การหนีหัวใจของตัวเอง ไม่ว่าจะไปไกลแสนไกลแค่ไหน สุดท้ายแล้วมันก็ไม่พ้นอยู่ดี แ

ต้องมารับรู้เรื่องราวของเขาอีก” บางทีการห่างไกลและเวลาคงจะทำให้เ

่ะ” ในครอบครัวของบ้านนั้นทุกคน...เรียกได้ว่าทุกคนจริง ๆ ไม่มีใครดีกับพันดาวเลยสักคน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็

ยากให้เข้าไปยุ่งเกี่ยว ตอนนี้กูคงจะไม่หน้าด้านเข้าไปอีกแล้ว ฉันหายไป...ท่าน

เดี๋ยวกูขอโทรถามพี่เปรมก่อน ยั

ใจว่าจะยุติความรู้สึกที่มีกับเขาคนนั้น เรียกหัวใจที่มันแตกสลายของตัวเองกลับคืนมา เธอก็ควรถอดมันออกไป เพราะถ้าหากว่า

มึง ยังพอมีตำแหน่งอะ

ึงเป็นเพื่อนที่

์ตบบนมือเรียวบางเบา ๆ “จ

เลยนะ ฉันจะไป

ูไปด้

รบกวนกลทีป์มากเกินไปแล้ว นับจากนี้ไป เธอจะต้องทำอะไรด้วยตัวเอ

าออฟฟิศของแดนเหนืออย่าง

ังเลใจที่จะทำ อยากที่จะถอยหลังกลับเสียตั้งแต่เดี๋ยวนี้เลย แต่พอคิดอี

หรือว่าจะรอมาใหม่วันต่อไปดี แต่...ถ้าหากว่าเธอยืดเวลาออกไปให้นานก

ที่นี่เธอกลับเต็มไปด้วยความกังวลใจ ลังเลและขลาดกลัวจนน่ารังเกียจเหลือเกิน แต่พอคิดว่าการที่เธอรักแดนเหนือแล้วมีคนมากมายไม่ช

างที่คิด...ใช่เธอคนนั้นอีกแล้ว พันดาวได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น ไม่ว่าทำยังไงเธอก็ไม่เคยได้เข้าไปพบกับเขาดี ๆ สั

ุณ มีอะไรห

รงหน้าขณะข่มกลั้นความน้อยใจที่มันตีตื้นขึ