บาลพยักหน้าอนุโลมให้ ทั้งสามถึงได้ตามสาวน้อยไปยืนมอง

! พ่อเป็น

ียง เขามีอีกหลายเรื่องอยากจะบอก แต่ก็ไม่อาจจะรวบรวมเรี่ยวแ

บอกข่าวร้ายกับการจากไปของคล้ายเดือนเลย จึงพยักหน้ารับอย

วัน! ช่วยน้า!” แสงตะวันรีบเข้าไปยืนใกล้ๆ อย

ุกอย่าง” เพราะนี่จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะได้ทำใ

อมากุมไว้ทั้งน้ำตาไหลอาบสองแก้ม ไม่ต่างจากดุจเดือนนัก ที่เสี

หนูดาวอ

ะว

นจับแขนคนเจ็บเอาไว้เพื่อให้รู้ว่าเขายังอยู่ไม่ได้ไปไหนไกล พร้อมกับมองสบตาและ

้าฝากลูกก

ามที่น้าตั้งใจไว้” เขารีบรับคำเ

ดาวให้น้าได้มั้ย หนูดาวไม่เ

นห้องก็ว่าได้ เมื่อคำขอสุดท้ายของคนใกล้ตายท

ียนกับหนูดาวเดี๋ยวนี

“รับปาก! ขอร้อง! หนูดาว! จดทะเบียนเพื่อลูกเอง” สาวน้อยผู

น! รั

ที่น้าต้องการ” เมื่อเห็นคนเจ็บรอคำตอบอ

้ ขอร้อง! จ

ับน

ยห่วง ขณะที่มือยังมีมือลูกสาวกับมือเพื่อนต่างวัยจับไว้ไม

เดินไปนั่งอยู่ชุดรับแขกตรงมุมตึก แสงตะวันลำบากใจกับคำขอของเพื่อนต่างวัยไม่น้

แลต่อ” เขาจ้องมองสาวน้อยใบหน้าเหมือนคล้ายเดือนเด็กสาวที่เ

เบียนและมีความเกี่ยวข้องกันเพียงเรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้น พอลูกสาวน้าเรียนจบปริญญาแล

อยากทำตามที่พ่

ียงคนเดียวด้วยเช่นกัน จึงหันไปหาเพื่อยกการตัดส

ยังมีความเสียใจเป็นอย่างมากกับการจากไปของพี่สาวซึ่งมีสายสัมพันธ์อันเป็นเสมือนห

กไปในเวลาอันใกล้นี้ บวกทั้งอายุก็ยังน้อยมากสำหรับเรื่องอย่างนี้ “ผมรับรองว่าเราจะไม่เกี่ยวข้องกันด้วยเรื่

สมรสเพียงในนามแล้วเอาไปให้คนเจ็บปางตายดูเท่านั้น ตัวเขาเองต่างหากควรเป็นฝ่ายคิดมาก เพราะในชีวิตไม่คิด

ก็ยินดีพาไปอำเภ

เพื่อพ่อเป็นครั

แต่แม

บียนสมรสที่คนเจ็บรอคอยอย่างใจจดจ่อให้ดู “เจ้ารงค์ถามกับป๋าหลายรอบแล้ว รีบๆ เอาเข้าไปให้ด

ุณนะต

ยความหายห่วง “ฝากหนูดาวด้วย! อย่าไว้ใจใคร

เมื่อพ่อไม่ไหวติงใดๆ อีกต่อไปแล้ว นั่นเป็นครั