่งเป็นสถานที่ทำงานของบิดาและมารดา เด็กหญิงวัยเก้าขวบได้มาพักอาศัยอยู่กับบิดา

ที่สุดเลยจ้ะ ที่ได้

อให้มารดาได้รับรู้ขณะที่นอนกอดกับ

รอกนะลูก หนูเห็นที่พักของเราไหม ข้างล

างอีกเกือบสิบชีวิตพักอาศัยอยู่นั้น ด้านล่างมันคือน้ำเน่าจริงๆ น้ำเ

ับแม่ยังอยู่ได้ แล้วท

รสาวของเธอที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเพียงสองปี แต่ทว่าเธอนั

ู่ที่นี่ให้มีความสุข ม

ของมารดา 'ที่ไหนก็อยู่ได้ขอแค่มี

ารละเล่นพื้นบ้านของต่างจังหวัดไปเผยแพร่ให้เพื่อนๆ ที่นั่นได้เล่นกันอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นโดดหนังย

หนจ๊ะ” น้องมิ้นเด็กแถวนั้

ที่นี่เท่าไหร่ แล้วน้องมิ้นล่ะจ้ะ เรียนอยู่ที่ไ

เรียนที่พราวนารีเองก็ไม่รู้จักอยู่ด

ปดาห์

รียนของน้องมิ้นอยู่ดี เพื่อนใหม่ของพราวนารีที่มาเข้าเรียนพร้อมกันนั้นนิสัยค่อนข้างดี แต่เพื่อนที่เรียนอยู่ก่อนแล้วค่อนข้างที่จะหัวรั

เรียนจนบิดาอดทนไม่ได้ เขาเตะเธอเพียงเพราะเธอไม่อยากไปโรงเรียนในวันหนึ่งที่เธอถูกแกล้งหนักๆ เด็กหญิงไม่เคย

ไปโรงเรียน ไปก็โด

เรียนถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว เขาขอโทษบุตรสาวตัวน้อยที่กระทำรุนแรงกับเธอเพราะความโม

้ง เดี๋ยวพ่อให้แม่เค้าไปบอกคุณครูที่โรงเรียนให้จัดการให้ ต่อไปหนูมีเรื่องอะไรไม่สบายใจให

นนั้นคุณครูจึงเรียกเด็กพวกนั้นเข้าไปคุยว่าถ้าแกล้งเพื่อนอีกจะให้ย้ายโรงเรียน ถึงจะเป็นเด็กหัวรั้น แต่เด็กพวกนั้นก็กลัวบิดามารดาจะลงโทษถ้าคุณครูเรียกผู้ป

ื่อนใหม่ของเด็กหญิงเอ่ยถามคณิ

ทำแบบ

ล่ว เธอไม่ใช่คนเก่งแต่เธอนั้นพยายามและหมั่นทบทวนบทเ

้านข้อนี้ววทำไม่เสร็จแน่” เพื

ะ อันไหนเราไม่เข้าใจเดี

นต่างจังหวัดมักจะใช้ใจคบกันมันเรื่องจริง เพราะวิวก็

าที่จะสอบสองสัปดาห์เด็กหญิงขอเงินจากมารดาเพื่อไปซื้อหนังสือแบบฝึกหัดที่มีเฉลยมาหัดทำทุกวันจนเธอจำได้ขึ้นใจ เธอทำมันเป็นประจำทุกวัน ขยันทบทวนบทเรียน เมื่อ

ีกับเธอ รวมไปถึงคุณครูประจำชั้นด้วย ภาคเรียนที่หนึ่งเด็กหญิงพราวนารีสอบได้ที่หนึ่ง สร้างความภูมิใจให้กับบิดามารดาได้เป็นอย่างดี หัวหน้า

เราไม่คิดว่าเธอจ

ด้ที่หนึ่งมาโดยตลอดเอ่ยอ

ต่เราอาศัยความขยันและความพยายามต่างหาก” เด็กห

ละพยายามจะสอบได้ที่หนึ่งได้ อย่าถ่อมตัวไปเล

จากโรงเรียนเดิม เลยต่อ

เธอก็จะให้เพื่อนเข้าใจว่าเป็นแบบนั้น แต่ความจริงเธอ

ิงพราวนารีอยู่ไม่น้อยจึงจ่ายค่าแรงให้เด็กหญิงหนึ่งร้อยบาท เด็กหญิงดีใจที่ตนเองหาเงินได้เยอะเพราะตอนอยู่บ้านกับอาเธอรับจ้างตัดเหล็กได้เพียงสี่สิบบาท เก็บขวดตามข้างถนนไปขายก็ได้ไม่เกินห้

ดีคิกๆๆ” วิวเอ่ยแซวเ

พราวไม่ได้ยึดติดก

ใหญ่ เธอเป็นเด็กก็จริงแต่บางมุมเธอ

ิดภาคเรียนที่สอง นั่นก็หมายถึงว่าเด็กหญิงกำลังจะได้เลื่อนระดับชั้นไปเป็นประถมหก

้องมีทะเบียนบ้าน

กษาในต่างถิ่นนัก นี่คือความเข้าใจของเธอว่าถ้าบุตรสา

ะ ในเมื่อเราเป็นคนต่างถิ่น” ด

ยนต่อที่บ้านเรานั่นแหละ ให้กลับไป

กแล้ว ถ้าเราย้ายลูกก็จะเดือดร้อนเรื่องที่เรียนอีก ฉันไม่อยาก

ค่อยว่ากันใหม่ เดี๋ยวพ่อกับแม่ต้องย้ายงานไปทำอีกจังหวัดมันจะยุ่งเรื่อ

อบครัวของอาอีกแล้วสินะ’ เด็กหญิง

รียนบ่อยๆ เพราะกว่าจะปรับตัวให้เข้ากับเพื่

ันนะ” ผลสรุปก็เป็นไปตามที่บิด

่เป็นญาติทางมารดาก็ติดต่อไปหามารดาและอาสาที่จะรับพราวนารีไปดูแลแทนด้วยกลัวว่าอาจะไม่มีเวลาดูแลจนหลานสาวออกนอกลู่นอกทาง เด็กหญิงตัวน้อยตัดสินใจไปอยู่กับน้าอย่าง