่อแม่ของเขานั่งอยู่ที่ไหนแล้วจึงเดินพามาส่ง สองสามีภรรยาดีใจ

ยิ้มอ่อนหวาน แล้วเธอก็ต้องทำหน้างงเมื่อเด็กน้อยเรียกให้เธอเอียงหูมา

าวเป็นแฟน

้มอีกแล้วซิเรา! เธอหัวเราะคิกคักไม่ได้โกรธเคืองใ

ว่านี้ค่อย

ี้ พ่อกับแม่มักพาเธอไปทานอาหารนอกบ้านอยู่บ่อยๆ แต่หลังจากความตายพรากพ่อกับแม่ของเธอไปก็เหมือนพรากรอยยิ้มไปจากใจเธอด้วย

ึ่งก้าวเมื่อเผชิญกับอกกว้างมือใหญ่โอบแผ่นหลังของเธอเพื่อช่วยพยุงไว้ก่อน

ป็นไร

นออกมาทันทีมีบางอย่างที่เธอรู้สึกว่า

ะลุกไปเข้าห้องน้ำแต่บังเอิญเจอภาพน่ารักๆ นี่เสียก่อน เด็กน้อยคนนั้นช่างน่าอิจฉา ไม่ใช่เพ

องพี่เลี้ยงเพราะห้องเช่าของเธออยู่ไกลจากร้านอาหารแห่งนี้นัก ในสัปดาห์หนึ่งจะมีงานรำที่ร้านอาหารสองสามแห่ง ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นวันศุกร์ เสาร์อาทิตย์

ียกพี่เลี้ยงแต่ไร้เสียงตอบ “ทำไม

รับ” นัทธีโผล่หน้าเข้ามา

สายตาของนัทธีที่มองเธอไม่เหมือน

เขาดึงข้อมือของกีณรินไว้ก่

ำแบบนี้ ร

กไปส่งรินเฉย

ีณรินพยายามมอง

กระเป๋าใส่เสื้อผ้าของกีณรินไปถือไว้ “ไปเถอะ รินจะได

ะเดินตามนัทธีไปที่รถของเขาโดยไม่รู้ว่าม

้ก็มีแ

ครับคุณ

า ไม่

ายหนุ่มที่อายุน้อย

ตาลี่ครั้งนี้ท่าทางจะไม่

กลางวันแต่บัดนี้โล่งผิดไปถนัดตา นัทธีลอบยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะข้างมีอาก

้ามคืนแลกกับเงินไม่กี่บาท แต่กีณรินยอมเหนื่อยทำงานพิเศษสารพัดจนบังเอิญว่ากีณรินมาเป็นนางรำที่ร้านอาหารของครอบครัวเขาทำให้เขามีโอกาสใกล้ชิดเธอมากขึ้น กีณรินมีผู้ชายมาจีบหลายคนแต่ก็ต้องล่าถอยเมื่อเธอไม่ยอมเล่นด้ว

นไปต้มบะหมี่กึ่งสำเ

ินก่อนดีกว่านะ” นัทธีทำท่าจะเลี้ยวรถเข้าไปร้

นั้นรินไม่ไปนะ ให

ิ้มออกมา “ผมแค่จะพารินไปทานข้า