ทำไมต

งสัยแบบนี้เลย ทำไมถึงนึกมาเป็นเอาวันน

ตั้งใจของฉันคือไปแล้วไปลับ ไปแบบไม่ทิ้ง

ดีกว่า เพราะถ้าพี่เขาไม่รู้อะไร คนพวกนั้นก็จ

่ยังไม่อยากตายอ่ะ” จะคิดว่าฉันขู่ก็

องตัวเองยิ่งกว่าอะไร ถ้าพี่ต้นเป็นห่วงฉันจริงก็คงจะเข้

อยากรู้ก็ได้ แล

ะ ฉันพูดผ

้น ขณะที่ยกกระเป๋าขึ้นสะพายหลังเมื่

นาดนั้นเลยหร

รงหรอก เพราะมันก็แค่ทำงาน แ

เขา แม้ว่างานที่เขาเสนอมาให้มันจ

ยู่ดี แค่มองหน้าก็ไม่ถูกชะตา แล้วนี่จะให้

าทเหรอ? หาห

อยู่ที่นี่ก็ขอให้โชคดีนะ ถ้าเต

งบันไดไปยังชั้นล่าง ก่อนจะเดินไปหยิบรองเ

กลับไปมองบ้านของตัวเอง ซึ่งเป็นที่ๆ เต็มไป

มไปด้วยวันแห่งความสุข และกลับกันในวันที่มันผุพังก็เปรียบเสมือนช่วงเวลาที่ชีวิตของเราสอ

ท้าก็กำลังก้าวเดินออกมา หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนถูกบีบรัด

ไหนเต

่ออยู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะการก้าว

้วยน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนัก ดวงตาคมของพี่วายุที่มองมา

กว่าหนีเสือปะ

้ร่างแกร่งตรงหน้า ประโยคที่ขึ้นเสียงสูงนั้นเหมือนกำลังพูดหยอกกันเ

งฉันถึงกับติดขัด แค่มองสบดวงตาคมคู่นั้นก็ท

รอ” พี่วายุเอ่ยถา

ังจะออกไปหา

ที่แก้ตัวไม่ขึ้น แต่ก็เอาเถอะ เผื่อพี่ว

ระเป๋ายังตุงขนาดนั้น ทำตัวอย่า

อาการเลิ่กลั่กออกมาทันใด นี่มันไม่ใช่การรู้ท

นั่นแล้วไปเป็นตำรวจดี

ที่เห็น พี่วายุสังเกตและจับผิดคนเก่ง ฉัน

นต์คันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล ฉันกำลังลังเลอยู่ว่าจะตามพี่เขาไปดีหรือเปล่

.

ายุหยุดเดินแล้วหันกลับมาบอกฉัน เมื่อเห็นว่าฉันยัง

่สักพักฉันก็จำต้องเดินไปขึ้นรถตามที่พี่เขาบอก โดยไม่ลื