แล้วคิดไว้หรือยั

ี คนถูกถามเงยขึ้นไปมองแล้วยิ้มด้วยความอ่อนโยนก่อนจะเอ

หารก็ไม่เอา สุดท้ายก็ต้องมาช่วยงานฉันอยู่ดี แต่ไม่เป็นไรหรอก ตอนต่อโทก็ลงบริหารแล้วกันนะฝน อ้อ! แล้ว

คุณท

ใต้ชายคาบ้านฉัตรมงคลกุล รอยยิ้มหรือคำพูดอื่นๆ นั้นมีน้อยครั้งเต็ม

พงษ์โผล่เข้ามานั่งทำงานในห้องแล้วก็รีบออกไป เพราะใกล้จะ

มาบอกให้เอาเอกสารที่ลืมไว้ไปให้ที่โรงแรมด่วน มิตรขับรถพาจันทภาไปข้างนอก ส่วนพลอยไพรินยังไม่ตื่น พิ

บอกให้คุณฝนไป

ไง จึงรีบโทรไปหาพริ้มพราวและไปเคา

ัดการมันเองค่ะ ขออาบน้ำแป๊บเดียว ระหว่างนี้คุณแม่ก็พยัยาม

ด พริ้มพราวคือคนที่จัดการเรื่องโรงแรมให้ด้วยการแกล้งโทรไปถามพี่ชายว่า

้องกับพี่พงษ์หรอกค่ะ แต่ไม่เป็นไรเราไปถามฟร้

ฟร้อนท์ทันที แต่ตรวจดูหลายรอบก็ไม่ปรากฏชื่อของพร้อมพงษ์เช็คอิน ชื่

ษ์ก็เดินออกมาจากห้องอาหาร พร้อมแขกชาวต่างชาติอีกสี่คน ขณะคุ

พื่อนไปโม้ว่าอร่อยมาก” พริ้มพราวตั้งสติได้ก่อนใครเพื่อน

เองนะพี่ไปล่ะลูกค้ารอ” สิ้นคำพร้อมพงษ์ก็ผละจากไป ทิ้งให้ทั้งสามคนหันไปมองหน้ากันด้วยความงวยงง จัน

ัยเรา กลับกันเถอะค่ะพลอยจะไปส่ง แล้วจะออกไปหาเพื่อน” แล้วทั้งหมดก็เดิน

เกลียดขี้หน้ามันมานานแล้ว” พริ้มพราวบ่นด้ว

ยฝนมีอะไรกันน่ะสิ คนที่แย่ล่ะจะเป็นพี่นะจ้ะ เอ๊ะ! หรือว่าเรื่องระหว่

หาวิทยาลัยอยู่หลายครั้ง และจากคำบอกเล่าของเพื่อนสองสามคนที่บังเอิญไปเจอตามร้านอาหารอีก ไหนจะเรื่องที่ปันนิตาที่มักจ

มมมมมมมมมมม

และสับสนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนักหนา ทำไมเรื่องร้ายๆ ถึงได้ประดัง

างด้วยสายตาเศร้าสร้อย เพราะไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นก

แต่เธอก็ไม่ปรารถนาให้ทั้งหมดต้องจากไป โดยเฉพาะจากไปอย่างกระทันหันและไม่ทันได้สั่งลาด้วยแล้ว

ลับไปพักก่อนดีกว่านะครับ มีอะไรโร