่อนหน้

หนวดเขียวตามแนวกราม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักลึกบัดนี้เม้มเข้าหากันจนแทบจะเป็นเส้นตรง คิ้วเข้มพาดเฉียงขมวดมุ่นและขับเน้นให้ดวงตาคู่คมดูเกรี้ยวกราดมากยิ่งขึ้น ชายหนุ่มขยับจ

้คนหนึ่งกระวีกระวาดออกมาดู เมื่อพบว่าคนที่ทำเสียงเอะอะตึงตังนั้นเป็นใคร ก็ถึงกับหน้าซีดเลยทีเดียว ร่างของสาวใหญ่วัยสี่สิบค่อนข้างท้วมรีบหันหลังกลับแล้วผลุบหายเข้าไปในห้องรับแขก แว่วเสียงพูดคุยกั

บอบบางของหญิงสาวในวัยยี่สิบสามปีคนหนึ่ง กำลังนั่งห

ร้าที่บิดามารดาของเขา

ารดานั้นจากโลกนี้ไปแล้วเกือบสิบห้าปีแล้วด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว บัดนี้ตร

ทสะในใจเขาก็ระเบิดโพลง จากกองไฟเล็กๆ กลายเป็นกองใหญ่มาก

ให้ฉันแต่งงานกับเธอถึงจะได้รับมรดกทั้งหมด เฮอะ! บ้าสิ้นดี!” ตะโกนต่อว่าอย่า

่าเอาแต่ใช้

ห้กระโดดโลดเต้นยินดีที่จะได้แต่ง

ด้วยหรือไม่ที่จะให้ลูกชายเพียงคนเดียวและเป็นผู้สืบทอดตระกูลปัจจภาคย์แต่งงานกับพรนภัส นางเองถึงกับหนักใจด้วยรู้ดีว่านิสัยของหลานชายของตนไม่ชอบถูกบังคับ ดื้อรั้นจนเรียกว่าดื้

ตระกูลสูงสงแค่ไหน ตรีท

มองเขาต่ำต้อยด้

รสักคนมาคอยปราม คอยดูแลเขาให้เพลาๆ นิสัยแย่ๆ นั้นลงเสียหน่อย และคนที่ทน

งตากลมโตล้อมรอบด้วยแพขนตางอนยาว คิ้วบางโค้งได้รูป จมูกโด่งรับกับริมฝีปากอิ่มเต็ม

หตุผลที่ว่าเจ้าหล่อนเป็นเด็กที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า แต่กล

ศาล....ในวันนั้นคนรักเก่าที่เขารักมากต้องจากโลกใบนี้ไป...เธอเสียใจคิดว่าเขามีผู้หญิงคนใหม่ ดื่มหนักเมา

ห้ตรีทศไม่เคยมองหญิงสาวด้วยสายต

ห้แต่งงานกับคนที่เกลียด...ความรู้สึกในใจเขาจึงเหมือนคนจมน้ำ

อยรับใช้ ส่งเสียให้เรียนจนจบ ให้เงินไปเปิดร้านเบเกอรี่ เท่านี้ยังไม่พอ ใช่ไ

นใจของพ่อแกเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม

อดอ้อน งัดมารยาร้อยเล่มเกวียนมาใช้กับพ่อของผมแน่” ตรีทศไม่ได้ลดราความกราดเก

หน้าตรง ไหล่ตรง มิได้เอื้อนเอ่ยอะไรซึ่งเป็นการตอบโต้แม้แต่คำเดียว คงมีเพียงแววตาเท่านั้นที่

ว่าเป็นความผิดของตรีทศเลยสักครั้ง เธอมีความเข้มแข็งภายใต้ท่าทางนุ่มนวลอ่อนโยนอย่างเต็มเปี่ยม ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ไม

โดยไม่ต้องปร

มตามธรรมชาติเช่นนี้เป็นสิ่ง

สิ ยืนเอามือล้วงกระเป๋าทำหน้าถมึงทึงรา

ไม่มีทางแก้ไขได้ และมันจะต้องเป็นไปตามนั้น! ถ้าแกไม่ยอมแ

งผู้ที่นั่งนิ่งเฉยเป็นทองไม่รู้ร้อน ไม่ว่าเขาจะด่าเธอม

ยทำให้เธอโต้ตอบเขาด้วยวาจาเผ็ดร้อน ไม่เคยทำให้เธอกระทืบเท้าเต้นเร่าๆ ด

ึ่งปีตามที่ระบุไว้ในพินัยกรรมว่าต้องอยู่ด้วยกันไม่ต่ำกว่

ของพรนภัส แต่เปล่าเลย เธอไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ทั้งสิ

ทานอาหารเถอะค่ะ ฟ้าสั่งให้เด็กตั้งโต๊ะไว้รอแล้ว

ณน้าวิด

นน้าดีกว่า” ว่าพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู

ไปอยู่เชียงให

งนี้แ

างนั้นล่ะคะ เดี๋ยวฟ้

้” เอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นยืนและมองหน้าตรีทศอย่างปร

นๆ ใบหน้ากระด้างดุดั

ร้ายหญิงสาวผู้เป็นสาเหตุให้เขาต้องลำบากเช่นนี้ไม่ได้ คุณวิมาลาผู้เป็นน้าทราบข่าวจึงทนนั่งรอด้วยความเป็นห่วง...กริ่งเกรงว่าหลา

ื่องราวทั้งหมดจะจบลงภายในวันนี้ ร่างสูงปราดเข้าไปหาคนตัวเล็ก กระชา

ก็ มันมีแต่ความชิงชังเพียงเท่านั้น จำไว้นะพรนภัส” จากนั้นเขาก็ออกแรงผลักเธอ จนร่างบางเซซวนล้มลงบนโ

้คนที่ทำสีหน้าเมินเฉยกำลังปล่อ

นภัสในวัยแปดขวบ ทั้งสดใส ร่าเริง หากสิ่งเหล่านั้นถูกพรากหา

หัวใจมานานแล้ว หากตั้งแต่เมื่อไหร่นั้น เจ้าตัวยังไม่แน่ใจนัก รู้แต่

้เปียกลื่นหรือไม่ก็ก้าวพลาดทำให้เธอเสียหลักพลัดตกลงมา จากที่คิดว่าตนเองต้องขาหัก แขนหัก หรือศีรษะแ

นั้น สิ่งแรกที่เห็นคือใ