โซ่รักสีรุ้ง

กำลังตักต้มจืดตำลึงใส่จานเงยหน้าขึ้น รอย

์สดใส หากบัดนี้กลับเจื

ทรุดนั่งยองๆ แล้วอ้าแขน รอให้เ

ร้อมจะรับร่างเล็กนั้

น้ำแล้วค่ะ

่าเล็กบาง ก่อนจะยื่นแก

มี้หอ

มารดายิ้มกว้างกว่าเดิม สายรุ้งแตะปลายนิ้วลงบนแก้มแดงปล

มไห

รอบคอมารดา มองสบดวงตาหวานซึ้งที่มี

้ตัวเปื

นศีรษะดิก จนผมเปียทั้งสองข้า

้าลงกับซอกคอข

ูพรีมตัวห๊อมห

ำให้สายรุ้งต้องอุ้มเด็กตัวน้อยไว้ในอ้อมกอด ใน

ียงนั้นลากยาวเอื้อยอ่อยและเ

หม่ามี้ว่

อยากกิน

างลูกสาว บีบเบาๆ อย่างหยอกล้อ “ฟันแท้หนูกำลังจะขึ้

ระตูหลังจากสายรุ้งพูดจบทำให้ห

แย่เลยสิ

ยิ้มร่า และส

ลี้ยงหลานมาก่อน...รายนั้นน

หน้าตาใจดีเพราะมักมีรอยยิ้มประดับบนใบ

ป้าพิศ ฝากดูหนูพรีมด้

กินข้าวกั

องตน ในขณะที่เด็กหญิงก็ยอมคลายอ

ะคะหม่ามี้

มหิวก็กินก

ส่ายหน้า ปฏ

นูพรีมจาไม่ให้หม่ามี้นั่งกิ

มา...นานเท่าไหร่แล้วท

หล่อนและพริมาภากระเตงก

นมารดาป้อนทีหนึ่ง ก็ตักข้าวจากจานของตนใส่ปากคำหนึ่ง เป็นเช่นนี้ตลอดมา กระทั่งพริ

กลัวหม่า

สะท้อนใจ น้ำตาที่ร

หล่อนชัดเจนเสียจนพริ

หม่ามี

่เร็ว ข่มเสียงอันสั

อยู่ทั้งคน หม่ามี

ามี้ไม่

ี่บีบรัดตรงกลางหว่างอกกลับไม่เคยบรรเทา ส

ล คุณลุงวิธ คุณลุงณพนะ

ุณลุงณพไม่ใช่ปาปานี่คะ เพื

อะไรได้ชั่วขณะหนึ่ง ต่อเมื่อสบสายตาเวทนาจากป้าพิศแล้ว

ค่หม่ามี้ก็

คำ เปี่ยมด้วยความมั่นใจ “หนูพรีมไม

หนูพรีมอยู่ข้างๆ หม

งเหร

ิงส

แค่มีพริมาภาเคียงข้าง...ทุกความมืดมิ

็นต้องม

่ใช่คนรัก ไม่ใช่สามีและไม่มีค่าพอท

๊บแก้มลูกสาว แล้วกระ

มี้ แค่มีหนูพรีมอยู่ด้วย หม

งหล่อนเคยแตกสลายย่

นกัน โลกใบนั้นกลับม

่มีแต่หล

ม่มีวันให้ใครคนนั้นมาทำร้าย

จะกลับมายืน

วยแววตาโหยหาแ

ะประกาศอย่า

ตาม

ม่สั่นคลอน...จ

แสนอ่อนแอ และหลงรักเขาอย่างหั

ก...ต