หยียนก็เดินออกมา แต่ก็ยังไม่วายหันไปมองห้องล

ยค่ะ“ พนักงานในร้าน

นว่าเดรสชุดนี้ตัวละสามหมื่นกว่า แต่เมื่อคิดว่าเดี๋ยวก็ต้องไปพบคน

้มหน้าเดินตามห

ตัวเข้าไปในคฤหาสน์

มัยและโออ่าตรงหน้า หลินซิน

ทั้งเป็น เพราะอาการป่วยของน้องชาย พ่อของเธอก

นั้น？” หลินกั๋วอันหั

ยนได้สติก็รีบ

ลจงยังมาไม่ถึง หลินกั๋วอันจ

ยู่ข้างหน้าต่างเหมือนเดิม แม่ของเธอซื้

แต่หลังจากถูกส่งไปอยู่ที่อื

เปียโน เธอออกแรงเพียงเล็กน้อย

คยทำให้หัวใจของหลินซิ

” น้ำเสียงเพราะพริ้งแฝงไปด้วยควา

หันไปมองด้วยส

าวสินะ ใบหน้านั้นคล้ายกับเสิ่นซิ

ตาแยกเขี้ยวตอนนี้อ

หรอ？” นัยน์ตาหลินซิน

ยู่บนทรัพย์สัมบัติของแม่ฉัน ตอนนี้กระทั่งเปี

นซินเหยียน！” หลิน

อแม่ลูกไปอยู่เมืองนอกได้ดี ตอนนั้นหล

มองเธอด้วยสายตาดูแคลน “อย่าเพิ่งได้ใจไปล่ะ คุณพ่อก็แค่จะจับ

แล้วก็ป้องปากห

ชีวิตก็พังไปทั้งชี

หยียนขมว

วค่ะ” ทันใดนั้นเอง

นรีบร้อนออ

เดิม และในตอนนั้นเองเธอก็เห

เหยียนพ

ายที่เธอเห็นในห้

หญ่แห่งตระกูล

ยืนได้ชัด ๆ แถมยังโอ

เรื่อง

่เร็ว นี่คือคุ

า ก่อนจะค้อมตัวลงยิ้มอย่างประจบเอาใจ “ค

งมองไปที่ร่างหลินซินเ

ขาจึงไม่อาจปฏิเสธได้ ดังนั้นหลังจากเกิดอุบัติเหตุ เขาจ

กั๋วอันก็นึกว่าเขาไม่พอใจ จึงรีบกล่าวอธิบาย “เหยียนเหยียนเพ

ทศ ไม่ทันระวังก็เลยได้รับบาดเจ็บ ขาคงเดินเห

” หลินซินเหยี

มของแม่กลับคืนมาได้แล้ว ตอนนี้ต่อให้ต้องแต่งงา

้น และมองแผนการของจงจิ่

มาที่บ้านตระกูลหลิน และคิดจะทำให้ตระกูลหลินเ

กั๋วอันจะสละลูกสาวที่เป็

หรี่ตามองเ

เธอรู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ ทำไมฉันจะต้อ

ด้ยังไงกัน แล้วจะเอาทุกสิ่งทุกอย

งที่ถูกกำหนดเอาไว้ตั้งแต่เรายังเด็ก ตอนนี้ไม่ว

ขึ้นกว่าเดิม ผู้ห

มผิดปกติอันใด จึงถามหยั่งเ

ซินเหยียนด้วยแววตาล้ำ

ะอารมณ์ของตัวเองอยู่ จึงไม่กล้ามองเขา เห็นไ

รไม่ดี ก็ต้องรบกวนคุณจงช่วยชี้แน

งไปแต่งงานเกี่ยวดองกับตระกู

้ง “ผมให้คนเตรียมอาหารเย็นไว้เรียบร้อยแล้ว ค

ผมยังมีธุระอีก”

ขากำลังจะผ่านเลยหลินซินเหยียนไปนั้น จง

“คุณหลินพอจะมีเวล

สียงของเขากลับชวนให้คน

น้า ดูท่าเขาคงมีเร

ื่องจะพูดกับ

นเหยียนด้วยสายตา “ทำอะ

หมือนไม่ได้ยิน ก

ม่สนว่าผมจะพิกลพิการอย่างนั้นหรอ？ คุณหลินนี่ช่างไม่เรื่องมากดีจริง

ไปทั้งตัวเธอฝืนทำนิ่งก่อนจะถามขึ้น “