ันผ่

าบาล ห้อ

นนั้นจนวันนี้ก็เลยผ่านมาได้สามวัน แต่ไม่มีแม้วี่แววว่าหมอจะท

บกหน้าทำท่าว่าป่วยเพื่อเด

เป็นอะไร

มอ ไอตลอดเลย

ุกวัน เขามองฉันเล็กน้อยก่อนจะอมยิ้

ๆ ๆ ๆ

สำลักค

ีเจ๊พยาบาลผู้เกิดมาพยาบาทฉันยังคงแซะไม่หยุดหย่

พิ่งจะเป็นเมื่อกี้น่ะแหละ ฉันแค่หาข้ออ้างมาเจอนางเฉยๆ ต่างหาก วันนัดตรว

ัวร้อนร่ว

ันคือขนมที่แม่ฉันทำเมื่อเช้าหลังจากรู้ว่าฉันจะเสนอหน้ามาหาหมอ เธอก็ท

ไรเห

นมค

อกแต๊ะอั๋งหมอสักทีมาก แต่ด้วยความที่ต้องเป็นกุลสตรีเล็กน้อยจึ

อยนะ” หมอว่าก่อนจะเอื้

้อนขนมเต

ันอมไว้ใต้ลิ้น ในหัวฉันมีแต่คำว่าฉิบหาย เพราะฉันไม่ได้ป่วยจริงสักหน่อย ฉันรู้แห

เกร็งไปหมด สักพักหมอก็หยิบปรอทวัดไข้ไปดูแล้วนั่งเ

เต

คะ

อค่อยๆ วางปากกาแล้วเล

..

ียบเหมือนพูดเรื่องทั่วๆ ไป และจากท่าทีของเขา ฉันก็รู้สึกว่าหม

จัง อายตั้ง

นได้เสนอหน้ามาให้หมอเห็นบ่อยๆ ก็พอแล้ว! แม่ฉันบอกว

รยาท แสดงความเอียงอายตามประสาหญิงสาวหากแต่มือข

อนจะไม่ให้เบอร์ฉันแล้ว ฉันเลยต้องรีบเส

ั้นเตยก็ไม่ขัดนะคะ

บอกเบอร์

ู่ๆ หมอก็หักคอฉันด้วยการโยนฉันใส่อีป้าพยาบาลหน้าพยาบาทนั่นอย่างไร้เยื่อใย เขาบอกว่าถ้าฉันอยากเจอให้ติดต

อีพี่แป๊วยิ้มชั่วก่อนจะบอกเบอร์ฉันช้

ากกกกกกกกกกก

่งจิ๊จ๊ะในตอนที่หมอเขียนอะไรบนกระดา

์หน้าอย่าลืมนัดหมอด้วยนะคะ” เขาพูดด้วยน้ำเสี

ัยที่บอกว่ายากคงไม่ได้ล้อเล

ว่าก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นเพราะมี

ยว่างเลยค่

เกอร์ก็ยังดีแต่อีป้าพยาบาทนั่นดันจองเวรฉันด้

ต่อไปเชิญ

ะ!

้วว่า

ที่คอยก่อกวนความรักฉันไม่จบไม่สิ้น นางอมยิ

อีเจ๊พยาบาท จะต้อง