ราตรึงอยู่ในจิตใจ สลัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุดพ้น ตรงกันข้ามดูเหมือนมันจะฝังแน่นทั้งคำพูดแ

งกล่าวอยู่กับเธอไม่ถึงนาที ร่างของคนที่ไม่อยากเจอก็เดินเข้ามาในห้อง ดวงตาของกล้าตะวันตวัดมองนารถวลัยเพียงนิด เบนสายตามองอัลลิยาแวบเดียว ก่อนจะเดินไปทรุดกายนั่งลง

เที่ยวเมืองนอกสักระยะนะ

ล้ง

ยง ดวงตาที่เคยสงบนิ่ง เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีของเปลวไฟดูร้อนแรง จนคนที่มอง

ด้วยก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว อย่าเผยอมาเป็นแม่ผมเด็ดขาด ส่วนคุ

แตกกระจายตามแรงอารมณ์ของผู้กระทำ สามชีวิตที่นั่งร่วมโต๊ะมีแต่ความเงียบไม่มีใ

่แล้วหัดมีความคิดบ้างสิ แล้วก็ให้เกรี

วันไม่พอใจที่ตนมีภรรยา แถมยังจงเกลียดจงชังนารถวลัย แต่เขาคิดว่

ยากจะย้อนถามคุณพ่อว่า คุณพ่อมีความคิดหรือเปล่าที่มีเมียน้อยตอนที่แม่ผมป่วย ไม่เคยใส่ใจดูแลแม่ของผมเหมือนกับที่ควรจะเป็น ไม่เลย คุณพ่อไม่เคยทำหน้าที่ส

่ยอมแพ้ ตวัดสายตามองนารถวลัยเขม็ง

ะไรก็อย่าพูด” กำธรโมโหจัด กำมือแน่นพ

้น ไม่สนใจแม่ของผม ทำร้ายจิตใจคุณแม่ยังไม่พอ ยังทำร้ายจิ

ป คำพูดของลูกชายทำให้กำธรฟิวส์ขาด ลุกขึ้นยืนใช้ฝ่ามือฟาดลงบน

ตัดพ้อ วินาทีที่กำธรเห็นสายตาของกล้าตะวัน ความร

่ะก็ เชิญเลย เชิญคุณพ่ออยู่กับมันให้สบายใจแล

ึ้น เช่นเดียวกันกับความแค้นและความเกลียดชังที่มีต่อสองแม่ลูกก็เพิ่มตาม จบคำพูดของกล้าตะวัน ผู้พูดก็เดินออกไปจากห้องทานอาหารทันที ทิ้งคว

้ ให้วลัยกับยากลับไปอยู่บ้านเดิมก็ได้นะคะ

้งใจของตนเพื่อยุติปัญหาทั้งหมด นางไม่ต้องการ

พูดกับกล้าเอง” กำธรพูดอย่างรู้นิสัยลูกชาย “ผมขอโทษนะวลัยที่กล้าพูดอย

ตลอดหลายปี ปลูกฝังให้ลูกชายของตนคิดว่าอาการป่วยของมารดาเป็นเพราะเขาและนารถวลัย ทั้งๆ ที่มันไม่เป็นความจริงเลยสักนิดเดียว หากแต่เขาเองไม่สามารถบอกความจริงกับ