ข้าคายไม่ออกและไม่กล้าตอบ

้เองค่ะ” สาวใช้รับอาส

ไปบอกคนขับรถมายกนั่นแหละ

่ในชุดเก่าซีด แต่เธอก็จำได้แม่นว่าคนที่ขับรถของไร่มารับมิราต้องเป็นเขา สายตาคมๆ ของเขาทำใ

นูใหญ่ของบ้าน เธอก็ไม

บ ทั้งที่อึกอัก สบตาเจ้า

ิราบอกนั่นแหล

วโค้งรับคำ แ

ไหมมิรา” เจ้

ง “ไม่ดีกว่าค่ะ มิราไม่อยากให้ถึงที่

เราควรจะหาอะไรรองท้องเสียก่อน”

ค่ะ มิราดู

ของเหมืองที่มารับหลานสาวเดินเข้ามา เจ้าสัวปราณก็แอบซ่อนยิ้ม ไม่รู้ว่าเมื่อคนที่ผ่านมาเ

็หาทางหลีกเลี่ยงทุกครั้ง แม้กระทั่งวันที่กำหนดนัดเซ็นรับมรดกตามแผนที่ถูกกำหนดเอาไว้ ชายหนุ่มยัง

วียกมือไหว้ทำความเคารพอย่างนอบน้อม พร้อมกับรายงานออกไป เพียงประโ

กขึ้นแหยๆ ผู้ชายผมเผ้ารุงรัง เนื้อตัว

ี้ หลังจากที่เขาได้กลับไปนั่งคิดทบทวนและตกลงใจที่จะช่วยเหลือ บุ

” ชายหนุ่มถามและมองหาพร้อม

เป๋าแน่น เริ่มหวงของ

รูปร่างดีสมส่วนในชุดเสื้อผ้าสกปรกมอซอ แต่แววตาคมกร

บอกเสียงแข็ง ถึงอย่างไรเธอก็ยังมองว่าเนื้อตัวของเขา

นุ่มตอบกลับเสียงเรียบ ไม่มีหา

ั่งนิ่งไม่สนใจ

้านายต้องให้มีหางเสียงทุกครั้ง ก็อย่างว่าคนบ้านป่าเมืองเถื่อนจะได้รับ

คก

ียกความสนใจให้มิรากลับไป

ือนกัน คงจะให

ี่ยวกับงานที่เหมืองสักครั้งปล่อยให้ปถวีบริหารจัดการเองท

เม็ดเต็มหน่วยนั่นหรือ

ิดหนึ่ง แต่เมื่อเห็นเจ้าสัวพยักหน้าให้เป็นเชิงขอโท

ให้เขาช่วยดัดนิสัยหลานสาวคนนี้ให้ เห็นอย่างนี้เขา

ง่ดีอย่างนั้นคงจะไม่สามารถสู้รบปรบมือกับหลานสาวเจ้าสั

น้าเป็นเชิงตอบรับคำขอโทษ ก่อนท

อกไปแล้วเจ้าสัวปราณ

มิรา ไปดูให้เห็น

อื่นไปทั่วอย่างนี้ ผลเสียก็ย่อมต

สมอ ขอตัวไปดูให้เห็นกับตานะคะ

่ายหน้าอย่าง

ยความหวัง

าดนี้ มิราคงไม่สามารถเชื่อได้เต็มร

เดี๋ยวสาย อย่

มิรามองชายหนุ่มด้วยส

อใจอีกครั้ง แม้ว่าจะเป็นเจ้านายและร่ำร

คนของเรา ทำงานให้เรา” เจ้าสัวติงหลานสาวเป็นเชิงส

ดบท ไม่สนใจคำพูดของคนเ

าไม่สนใจในคำพูดของเขา เธอบอกลาเจ้าสัวหันไปสั่งสาวใช้ใ

ะเป๋าตามฉัน

บถึงหน้าประตูด้านนอกอย่างฝากฝัง มิราเดินผ่านหน้าชายหน

ิงสาวออกไป เจ้าสัวปราณมองตามอย่างมีความหวัง

ด้ยินเสียงในโทรศัพท์เมื่อคืน ชื่อของเธอฝังอยู่ในหัวแน่น ‘มิร

ือนคนขับรถคนหนึ่ง หน้าท

่งเสียงสะบัด เพราะอารมณ์ขุ่นมั

รับพร้อมกับจังหวะก

นหมอง แต่มีริ้วรอยแห่งความหยิ่งผยองอยู่ในที ได้แต่บอกกับตัวเองว่าทุกอย่างในอาณา

ล่นออกสู่ถนนหลักอย่างนิ่มนวล คนขับยังรักษาความ