ารเงินสดเท่

งกันตรงไหนวะ สี่แสนห้าเหมือนก

้านายกูสั่งให้เอาเงินสด กูก็ต้อง

้าคนพูด แต่ดีที่ขัตติยะห้ามเอาไว้ก่อน

กสิบห้านาทีก่อนก็แล้วกัน ฉันจะก

ายกับเต้จะกลับฉันจะไม่กลายเป็น...เป็น...ฉัน...ฉันไม่อยากเป็นผู้หญิงขัดดอก ขอร้องละนะ ให้คนที่บ้านเอามาให้

ง” ชายหนุ่มถอนหายใจพร้อมกับแกล้งบ่น แต่ก็ยอมใจอ่อนทำตามคำขอร้องของหญิงสาว โดยเดินเล

พอจะทำให้สองพี่น้องได้หายใจหายคอคล่องขึ้น ชายหนุ่มเดินมาตบไหล่กว้

” กาจพลถามอย่างไ

ยสมรเขารีเคว

ับพ

กชายร่างใหญ่สองคนควบคุมตัวราวกับเป็นผู้ร้ายคดีอุกฉกรรจ์ แล้วร้องขอเมื่อเห็นหญิงสาวยืนยิ้มหน้าซีด “ฉันว่าพวกนายปล่อยผู้

ัตติยะจึงรีบพูดเสริมขึ้นอีกว่า “อย่าขี้ขลาดไปหน่อยเลยน่า พวกนายมีตั้งสี่ห้าคน แ

ไปก่อน แล้วพวกกูจะ

กระจายเต็มพื้นไม่มีแม้แต่ที่จะเดิน เดือดร้อนเขาต้องเก็บของที่พอเป็นชิ้นเป็นอันมารวมกั

ด้วย ไม่ต้องห่วงเงินสี่

ติยะอย่างต้องการหาที่พึ่ง แม้จะตกใจอยู่บ้าง แต่ชายหนุ่มก็เหมือนจะเข้าใจความรู้

วนสี่แสนห้า ทั้งสองเดินขึ้นบนบ้านอย่างเร่งรีบ และทันท

อไหร่ ทำไมมันเดินยั้วเยี้ยเต็มไปหมด แล้วดูสภาพบ้านสิ ทำไมของมั

เสียงขัตติยะที่โดนผู้ชายร

ั้นผมฝากต้นข้าวหน่อย

นางบอกพลางดึงร่างเล็กของพีรยามากอดไว

่องอะไรกัน

น้องชายไม่มีเงินให้ มันเลยจะเอาตัวหนู

ิ้นเสียที...ครั้งนี้ก็ไม่ใช่เงินน้อยๆ ” คุณนายสมรส่ายหน้าอย่างระอากับผีพนันอย่างนางมด และเห็นใจสอง

งินมาใช้หนี้แทน ทั้งๆ ที่เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกับคุณนายสักหน

เจ้าของเงินเองก็แล้วกันนะจ๊ะ” นางบอกพลางส่งยิ้มให้อย่างอบอุ่น ไม่ถือตัวว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านเช่า

้วยความรู้สึกซึ้งใจจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แม้ตลอดเวลาเขามักจะแสดงออกว่าไม่ค่