าเหิงต

ิงตัวเล็ก ๆ ซึ่งกำ

รัก ดวงตากลมโตของ

ามน่ารักนั่นจนไม่สา

เด็กน้อยน่ารั

หญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นเส้าเหิงก

ก็กำลังตามหาลูก ๆ ของเธอไ

ยินเสียงของผู้ชายที่ค

วนจ

คนหนึ่งกำลังถือกุหลาบช่อให

นแดดออก และเห็นใบหน้า

ือยว

？” ยวี่ชูถามด้วยน้ำเสียงท

นจิ่วตกจากเรือสำราญ และไม่ได้ยินข่า

โทษให้หนวนจิ่วในเรื่องที่เธอทรยศ

ปหาหนวนจิ่วและท

ทำอะไรก

มดังมาจากบริ

ัว เขาจึงเก็บมื

ป็นต้นเสียง จากนั้นรอยยิ้มขี

รูของฉันมารวมตัวกันอยู่ท

นนั้นคือ

ไม่ทราบ？ กล้าดียังไงม

กว้างด้วยความหวาดกลัวขณะที่เธอชี้ไปยังห

งกับการปรากฏตัวของหนวน

ี หรือเป็

อโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม พูดตามตรง เ

คิดสินะว่าฉันจะปีนออกมาจาก

โหรวหวาดกลัวจนเข้ากระดูกดำ แล

ามบริสุทธิ์ไป เพื่อที่จะได้ทำให้เธอกับยวี่ชูเข้าใจผิดกันแ

ื่อแก้แค้นอย

ามาในหัวของหวั่นโหรว เธ

ามันเป็นเรื่องไม่ดี เขาลืมตัวไ

ติยินดี เมื่อได้เห็นการกลับม

และอยากสัมผัสใบหน้าอันสวยงามท

นวนจิ่วก็ตบหน

เธอบ้าไป

สัมผัสผิวแก้มที่แดงเป็นปื้

หวั่นโหรวออก และจ้องไ

ผมโดนตบ ผมยกโทษให้คุณแล้วสำหรับเรื่องที่คุณ

ังเกียจกับพฤติกรรมไร้

คงน้ำตาไหลไปแล้ว ขอโทษที่ต้องปลุกจากฝันหวานของคุณนะ แต่ฉันไม่ต้องการการให้อภัย พราะฉันไม

นโหรว และถามว่า “ที่หน

โหรวก็ซีดเผือด “อย่าไปฟั

เกิดขึ้น ในขณะนั้นเองเสียงปร

นี้ เรามีเด็กสองคนอยู่ที่นี่ เป็นเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชาย เด็กผู้หญิงชื่อหมิงเจา และเด็กผู้ชายชื่อหมิง

าวกับหม

ำนวยการ และเลิกสนใจท

เธอไป แต่หวั่

ามเหม่อลอย และมองดูหนวน

อ หวั่นโหรวก็กัดฟัน ไม่นานความ

งที่หนวนจิ่

ผ่านไปห้าปีแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เคยลืมหนวนจิ่วเลย และตอนนี้ผู้ห

ยการ เธอก็เห็นหมิงเจา และหมิ

หนรู้ไหมจ๊ะ แม่คิดว่าเก

วกเขาไว้ “เราสอง

มาค่ะ！” หมิงเจาพูดด้

อ？ ใคร？” ห

่อกี้เธอเห็นผู้ชายหน้าตาดีเข้า เธอเลยเ

วก็กังวลเกี่ยวกับพฤติกรรมหุ

างนั้นอีกนะจ๊ะ มัน

ักหน้าอย่

ะโค้งคำนับขอบคุณพนั

ๆ มาส่งที่นี่เหรอคะ？ ฉันอยากจะขอบ

ี่เจอเข้ากับผู้ชายที่มีชื่อเสียงและใจดี เขาคือประธ

อย่างนั้น เธอคว้าแขนลูก ๆ ของเธอ แ

ก็ได้หายไปแล้ว สิ่งที่เธอเห็นก็คื

อยู่ เมื่อเขาผ่านหน้าไ

อนหายไป และหนวนจิ่วไม่ท