สุขสมใต

ต้นอู๋ถง ช่วงแรกเขายินยอมนั่งฟังทั้งสองอยู่เงียบๆ เมื่อได้ยินเสียงอาซิ่วเสร็จสมไปสองครั้งเขาก็เริ่มขยับก

่วนใจมากพอแล้ว ยิ่งถูกซ่งเว่ยเหลียงบังคับเอาแต

ยาม เท่ากั

ญ่เท่าที่ทำได้ แต่ก็ใช่ว่าคนอื่นจะไม่คิดว่านางจะปีนขึ้นเตียงคุณชายใหญ่ ต่อให้ปฏิเสธ ก็ไม่มีใครเชื่อและอิ๋นจ

หน้าเขาก้มต่ำลงมาข้างหูนาง ลมหายใจเขาอุ่นร้อนและกระซิบ “ขอแค่คุณชายพอใจ อิ๋นจื่อก็สบายใจ เจ้าเคยพูดเช่นนี้ไ

นางด้วยความรวดเร็ว มืออุ่นไล้ไปมาบนเนินเนื้อน้อยๆ มีหญ้าสั้นๆ ประปรายและเลื่อนต่ำลงไปยังพื้นท

ณนี้สว่างสักหน่อยเขาคงเห็นพ

ใช่หรือว่าหากเจ้ามีอารมณ์ก็รี

๋นจื่นกระซิบบอกเขา ทั้งพยายา

อจ่อตรงหน้านาง กลิ่นกรุ่นรัญจวนลอยเตะจมูก กลิ่นเช่นนี้จะมีอ

้านข้า จำเอาไว้อิ๋นจื่อ” ซ่งเว่ยเหลียงสอดมือกลับเข้าไปที่เนินบุปผาเช่นเดิม สอดนิ้ว

เพี

สียงของอาซิ่วดังแทรกมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วง

ยเลย” ซ่งเว่ยเหลียงก

งคิดจะออกเรือน เชื่อว่าหลี่ซื่อก็ไม่ขัด แต่อาซิ่วมีบ่อสวาทให้กระโดดลงไปกักเก็บอิ่มหนำอยู่ทุกวัน ไหนเลยนางยังคิดเรื่องออก

ล้วงเข้าไปในชุดกระโปรงทางด้านบน กอบโกยอกนุ่มเด้งมือคลึงเคล้าหนัก สอ

บนล่างถูกจู่โจมพร้อมกัน ทั้งหูยังได้ยินเสียงร่วมรักของอาซิ่ว

ืดได้มิดชิด เขาจับแขนข้างหนึ่งของนางให้คล้องคอตัวเองไว้และก้มลงไปงับปลายอดอกสีระเรื่อ ไล้เลียแผ่วเบา กดลิ้

ม่ไหว หน้าอกด้านซ้ายคือจุดอ่อนไหวของนาง ซึ่งซ่งเ

สองขาขาวผ่องอยู่ในราตรีมืดมิด มันแยกออกจากกันเพราะซ่งเว่ยเหลียงขยับมานั่งระหว่างขานาง สอดนิ้วกลับเข้าไปก่อกวนอยู่ในหลืบลึกอ่อนนุ่มเช่นเดิม ใบหน้าก้มต่

หงนหน้าลำตัวแอ่น ปลายเท้าจิกลงดิน สองมือกำแขนเสื้อซ่งเว่ยเห

ซ่งเว่ยเหลียงยังรัวนิ้วชักเข้าออกรัวเร็ว เขาขยับมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มจ

่กำลังแข็งขึง เพียงแค่ปลดปล่อยมันออกจากพันธนาการมันก็คงผ

ขาด แต่เขายังแทรกมันเข้าออกสุขสมไปหลายครั้งจนนางหมดสติไป หลังจากนั้นเขาใจดีหน่อยที่เล้าโลมเตรียมความพร้อมให้นางก่อนจะสอดแท่งหยกเข้าไป แต่ถึงกระนั้นจนถึงวันนี้นางยังคับตึงและจุกท้องตลอดที่เขาแทรกกายเข้ามา นางเป็นคนตัวเล็ก ทั้งร่า

อกมาบดขยี้ตุ่มเนื้อเหนือเนินบุปผาแทน “คุณ

วาดต้อนหยอกล้อลิ้นเรียวเล็ก ในโพรงปากนางหอมหวาน เขามักเมามันอยู่กับจุมพิตครั้

เมื่อช่องทางถูกขยายจนคับแน่น ทั้งยังรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมานิดๆ อิ๋นจื่อก็ไม่มีเวลาไปคำนึงถึงสิ่งใดอีกแล้ว นางขยับสะโพกไปตามนิ

อง ริมฝีปากขบเม้มสลับกับไล้

้น ตัวเกร็ง หยัดลำตัวขึ้นจนสะโพกลอยเหนือพื้นตามติดนิ้วเรียวยาวร้ายกาจไปทุกที่ เสียงแจ๊ะๆ จ

ระตุกปลดปล่อยเสียงครางแผ่วเบากรอกช่องหูเขา ภายในร่องเร้นลับบ

ส่งมันเข้าปากตัวเอง ดูดกลืนความหอมหวาน “หวาน เจ้ายังหวา

ด ไม่รู้ว่าที่เขาพูดหมายความว่าอย่างไร แต่นางได้ยินเสียงเขาแหบแห้ง

นุ่มนวลกว่าเมื่อสักครู่มาก นางเลยขยับริมฝีปากตอบรับเ

ศาจร้าย ดวงตาทั้งสองแดงก่ำกับรอยยิ้มแสนเย็นยะเยือกในเงามืดอันชั่วร้าย แต่อิ๋นจื่อกลับสัมผัสได้ถึงบรรยากา

วผ่องอยู่กลางความมืดและก้มลงไปจูบซอกคอนางครั้งหนึ่ง จากนั