สที่เขาเคยเห็น เมื่อครั้งที่เธอไปไหว้ลาคุณธารินีเพื่อไปเรียนต่อที่เม

ฤดีจะก๋ากั่นและน่ารักน่าหยอกแบบนี้ มันก็น่าจับแยกจากชาวีนัก เรื่อง

ังกายแบบรัดรูป ไล้ความร้อนรุ่มไปตามส่วนเว้าส่วนโค

้วยซ้ำ การรับปากชาวีก็เพราะเป็นความเคยชินที่ต้องยอมในทุกครั้ง ไม่ว่าเรื่

ด้ในตอนนี้ก็คือ มันคือความสุขมากขึ้นๆ ยิ่งริมฝีปากบอบบางนั้นสั่นระริก ครวญ

... อื้อ... น

บัดร้อนสะบัดหนาว จนเผลอไผลเบียดอกอวบแนบร่างกายให้ใกล้ชิดร่างอุ่นจัดอย่างแนบแน่น เพราะป

ม่นะ... ไม่

ความแน่นขนัดของร่างกาย เขาก็ไม่ปล่อยให้เปล่าประโยชน์ ทุกที่ที่ริมฝีปากลากลงไปได้ เขาก็ไ

เจ็บนะ..

ะปนกับความคัน สยิว เสียวซ่าน มันคือสิ่งที่เธอได้รับพร้อมๆ กั

ค้นหาอะไรจากซอกคอของเธอ และย

เธอกำลังเหนื่อยจากการลุ้นว่าจากนี้จะพบเจออะไรอีก และก็เหนื่อยกับการต้องสะกดกลั้นลมหายใจตัวเ

นราวกับคนกำลังออกแรงอย่างหนักหน่วง ทั้งที่เธอแทบไม่ได้เคล

ตัวอยู่ที่ซอกคอของเธอนั้น ประสาทสัมผัสที่ยังรับรู้ได้ของรินฤดีก็ร้องบอกว่า ‘เธอ

ะ ไอ้บ้ากาม ไอ้คนโรค

ุงเอาไว้ ฤทธิ์เดชก็ยังไม่หมด ฤทธิ์เยอะแบบนี้น่ะเขาชอบ แล้วทำไมชาวีถึงมองว่าเธอจืดชืด ทั้งที่ดอกไม้แรก

ป็นของไอ้โรคจิต มัน

ำลังทรยศสิ่งที่ใจคิด ความกักขฬะที่เธอคาดคิดว่าจะได้รับมันกลับจางหายไม่หลงเหลือ ทั

ใจคิด เพราะเรือนร่างของเธอทำราวกับกำลังตื่นเต้นกับประสบการณ์แห่งโลกกว้างเป็

ันเป็นปากแนบปากและปลายลิ้นสัมผัสปลายลิ้น ทั้งฝ่ามืออุ่นจัดที่ลากไล้ไปแทบจะทั่วทั้งเนื้อต

ที่จ้องลึกลงมามันคือ ‘ความหวาน... อย่างนั้นหรือ?’ ไอ้โรคจิตที่ใบหน้าเฟิ้มไปด้วยหนวดเครา แต