ันไม่สามารถให้อภัยได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นยอมส

ปล่อยฉันไปเถอะนะ นึกว่

่ายๆ แบบนี้ ฉันไมได้เป็นคนใจบุญขนาดนั้นหรอก ดอนเฟรโดเป็นสมญานามที่คนตั้งให้ฉ

นางจำเป็นจ

” เฟรโดหัวเราะเสียงกระหึ่มมองเด็

่อตัดสินใจลงมือชีวิตก็แขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอไม่ได้เสี

ล้วฉันจะพิจารณาอีกที ว่าเ

” อนงค์นางยกมือป้ายน้ำตาบนหน้า กัดฟันพูดบอกชายหน

ขนาดความตายมารออยู่ตรงหน้า ก็ยังไม่คิดจะปริ

2. นา

เขาจับเรือนกายบอบบางเหวี่ยงลงกลางสระ

อกโปนดิ้นรนสุดแรงกำลัง สองมือพุ้ยน้ำพยุงตัวเองไว้ ตั้งแต่จำความได้ เธอกลัวน้ำยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เลยไม่เคยเฉียดใกล้สร

อกมาเสียงดัง...ก่อนจะกระโจนตามลงไปติดๆ สองแขนแข็งแรงจ้วงพุ้ยสาย

บ!”

นตามมาติดๆ หน้าหล่อนขาวซีดเพราะขาดอากาศหายใจตอนที่จมลงสู่ใต้น้ำ ดอนหนุ่มย

ธอยังไม่คายความลับออกมาสักอย่าง ฉัน

ย เยื้อลมหายใจของอนงค์นางจากมัจจุราชที่กำลังรอคอยอยู่ ปลายนิ้วแข็งแรงเสยลูกผมเปียกลู่ที่ตกลงมาปรกหน้า มองหญิงสาวที่นอนทอดกายนิ่งสนิทด้วยสายตาลังเล ดอนหนุ่มเหลือบมอ

บบเอาเป็นเอาตาย จนลมหายใจติดขั

๊กๆ

นอก เปลือกตาขยุกขยิกก่อนจะลืมตาขึ้นมอง ร่างสูงใหญ่ดำทะมึนกางค

กลัวแล้ว อย่าท

นมา อนงค์นางยังไม่ตาย เธอขอวิงวอนขอความเมตตาอีกครั้

ือนกายอ่อนบางจนมองเห็นทรวดทรงเด่นชัดขึ้นมา หน้าอกอวบใหญ่ เอวคอดสะโพกผาย ผิวกายที่ได้จับต้องเนียนนุ่มละมุนมือ ริมฝีปากสีสดอ่อนนุ่ม ร