งคนให้อุ่นสุราส่งไปยัง

เจ้า

วัน ข้าเดินเล่นสัก

จะเดินเล่น แต่สองเท้ากลับพาเดินมาที่เรือนรับรองที่สตรีแปลกหน้าผู้นั้นพำนักอยู่ ทห

าอยู่สนามรบมานาน ทว่าเมื่อเห็นสตรีที่หมดสติ แขนเต็มไปด้วยแผลถลอก ร่องรอยขูดข

าในตอนนี้แม้นางยังหลับอยู่ แต่ยังคงเป็นความหวาดกลัว เปลือกตาของนางกระตุก

แล้ว เจ้าป

เขาแน่นราวกับเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยว เขาไม่อาจผละไปจากนางได้จึงค่อยๆ นั่งลงบนเตียงข้างนาง ดวงตาขอ

งลืมตาขึ้นมองเขา แล้วพยายามขยับตัว เพียงการขยั

งไป ใ

ัง อย่างน้อยนางก็ได้มาพบหน้า

ู้จักข

อันแสนเศร้า หลัวหลิวหยางพยายามเค้

ระวัง...อนุชา...แห่ง...แคว้นเหยี่ยน...ให้ม

ล่งเสียงก็เจ็บแปลบไปทั่วแผ่นอก นางสูด

.จงระวั

บายใจ “เจ้าพักผ่อนก่อน เจ้าได้ร

นิ้วแข็งแรงเหมือนคนจับพู่กันอยู่เสมอ แต่ในขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกเปราะบางละเอียดอ่อน เพียงการสัมผัสเล็กน้อยนี้กลับทำให้เขาปั่นป่วน เมื่อมั่นใจว่านางหลับไปจริงๆ แล้วเขาจึงขยับตัวช้าๆ ออกมาจากเตียงพ

ถึงเป็นสตรีบอบบางเดินท

ห้องหนังสืออีกครั้ง เดิมทีคิดจะพักผ่อน แต่เห็นที

าในสภาพนี้ด้วย เหตุใดรถม้าที่แสนธรรมดาของนางเป็นที่ต้องตาต้องใจของโจรชั

จิตใจบุรุษได้เลย เขาจึงไม่เคยรู้ว่าคนที่เคยเดินหมาก

หลาดนัก เจ็บยิ่งกว่าบาดแผลทีได้รับ คือเจ็บที่

วรดูพี่สาวเจ้

างหรงเบ้ปากสีหน้าเบื่อหน่าย ในขณะที่จางฟา

รดาที่นั่งอยู่ใกล้ๆ “บางทีวิญญาณของข้ากับพี่สาวอาจสลับร่างกันก็เป็นได้ หากพี่

มั่นเพียรย่อมทำได้ดีไม่น้อยกว่าฟางซิน แต่เจ้าเอา