เด็กลงบนเบาะตามเดิม เพ็ญพรรณีก็ตีสีหน้าเรียบเฉยแสนซื่อ และไม่เอ่ยถึงเหมือนชนกสักนิ

ต่ถามถึงทุกข์ส

ายดีหรือคะ ง

ดี...”