ิญหน้าครั้งแร

มจันทร์รู้ดีว่าใครคนนั้นเป็นใคร นางสาวเท้าเดินให้เร็วขึ้น

ังยกขนมอบใหม่ออกมาจากหลังร้าน เตรียม

ันทร์ไม่ได้แข็งกระด้างเหมือนเคย ใบบัวช้อน

แทบขาดใจเพราะอ้อยกลับบ้านตามเวลา เมื่อเธอได้รับค่าแรงเท่านั้นสำหรับการว

เสียงให้สั่น จิกเล็บกับอุ้งมือจนน้ำตา

เข้าไปใกล้แจ่มจันทร์ ท่านไม่เคยมีน้ำตาให้เธอเห็น คุณนายแ

้วล่ะ” หล่อนแสร้งยกมือขึ้นเช็ดน้ำต

เธอตอบเสียงแผ่ว ความเป็นอยู่ลำบากสุดๆ แต่ก็ย

กข์ใจที่บอกใครไม่ได้เลย แม้แต่ลุงของเธอ” หากนางเป็นนักแสดง นางต้องได้รับรา

ยื่อของคนฉลาดวันยังค่ำ ใบบัวไม่ได้โง่ เธอแค่เป็นคนมองโลกในแง่ดี แล

ากลุงเธอรู้เรื่อง ลุงเธอทิ้งฉันแน่ๆ เงินทุกบาททุกสตางค์ฉันก็เอามาใช้จ่ายในบ้านนั่นแหละ...ของมันแพงขึ้นทุกวัน เงินเดือนทหารยศไม่สูงแบบลุงเธอจะพอใช้หรือไง...ฉันออกมาตากหน้าทำขนมขายก็เพราะต้องการหารายได้อีกทาง แต่มันก็ไม่พอ...จนต้องไปกู้เขามาใช้ ไหนจะยัยผิง ตาพัฒ ค่านู้นนี่อีกจิปาถะ..

่มีเงิน บัวไม่เอาเงินเดือนก็ได

บมือนั่นไม่ได้ทำให้นางมีเงินเยอะขึ้นหรอก สิ่

.โดยที่เขาก็ไม่ต้องกลัวว่าป้าจะเบี้ยว” นางอธิบายเสียงสลดเศร้า “บัวไม่ทำก็ได้นะ มันเ

างเปลี่ยนสถานะตัวเองเพื่อร้องขอ คนเช่นนี้ไม

ทร์ทุกข์หนัก หลังตรองไปตรองมาหลายตลบ เธอช่วยท่านได้ก็พร้อมและเต็มใจ แค่ไปคอยรับใช้...เหมือนที่เคย