ฟ

ไรบ้างเหรอคะ

ีท่าจะพูดอะไร นอกจากเงียบเท่านั้น ซึ่ง

ม่ตอบเหมือนแผ่นดิ

ื่อเห็นเขาไม่ตอบฉันจึงถามขึ้นอี

ประธา

หน้าเก๊กขรึมแล้วสั่งฉันเสียงเข้ม หน้าตาดุดัน แววตาขึงขัง จ้องมองมาทางฉันอย่างเอาเรื่อง คือจะหน้าเดียวตลอดเวลาหรือยัง

หน้ารับและยอมว่าตาม แต่ก็ตบท้ายด้วยการบ่นเ

....

รู้ว่าตรงไหนคือที่ฉันต้องนั่งทำงาน เพราะด้านหน้ามันไม่มีชุดโ

เอ๊ะ!! หรือว่าให้ฉันนั่งทำงานกับพื้น ...ไม่นะคะ ให้นั่งทำงานกับพื้น กว่าจะห

ี่

ถาม ถามจนกว่าจะได้คำตอบ แต่ว่าฉันยังถามไม่สุดเลยนะ เขาแทรกฉันมาก่อน แถมยังตะเบ็งเสี

ึงได้พูดเสียงดัง" หลอกด่าเ

น ๆ ที่เป็นเหมือนสิ่งที่ชี้บอก

ันถึงได้มานั่งข้างในละคะ ทำไมไม่ให้ฉันนั่งหน้าห้องละคะ เหมือนที

ยุ

งหน้าฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อแบบนี้

มเองค่ะท่

ลัวมาก มันทำให้ฉันไม่กล้ามองเลยทีเดียว ทำไมแ

่คุณปาไปสิบประโยค" เขาพูดเสียงน

หมือนเดิม เขาจ้องมองฉันไม่กะพริบตา สีหน้าที่นิ

ฉัน

ยู่หรือไง ทำไมพูดมาก พูดไม่หยุ

มันต้องใช่แน่ ๆ หนอยไอ้เก๊กฮวย มาหลอกด่าฉัน ใจเย็นนะฟาส ยุบหนอ

า โดยไม่สนใจฉันสักนิด ทำไมฉันต้องทำร่วมงานกับผู้ชายโรคจิตข

วี(The El

่นด

้องทำงาน ผมเหลือบสายตามองเป็นระยะ มองเธอนิ่ง ๆ นี่เหรอคนที่แม่ของผมม

งดิฉัน มีอะไร

เป็นจังหวะเดี

..

นั่นทำให้เธอเดิน

้ดิฉัน บอ

้าเธอนิ่ง ส่วนเลขาหน้าใสของผม ก็ยืนปั

อย" จนสุดท้ายผม

กสิคะ เงียบปากไม่ยอมพูดดิ

แต่เธอกลับสามารถพ

้สึกเหนื่อยใจกั

านตัองการอะไร

ครั้ง ทำไมเธอดูเข้าใจอะไรยาก ถ้าผมอยากได้อะ

กไปสั้น ๆ แล้ว

ดินออกไป หูของผมได้ยินเธอบ่น

บฟ้าสิตางคุ์ที่เดินถือถาดกาแฟเข้ามา เธอวางมันลงตรงหน้าผม แ

ปล่าคะ" เธอถามผมลุกลี้ลุกลน

อบและยกแก้ว

่ว

าแฟมัน

เพียงนิดเดียว รสชาติไม่มีค

คะ ในเมื่อฉันใส่น้

ายืนข้างผม ผมบอ

แฟให้เธอได้พิสูจน์ความจริง

ก้วกาแฟไปจากมือ

อทำสีหน้าเหยเก และคายน้ำกาแฟใส่แก้ว

ีก็ไปตัดแว่นซะ จะได้แยกอ

านของเลขาคนเก่า เธอจะคาดเดาอย่างปราดเปรื่องและรู้ใจผมดี แ

ณด่าฉั

ที่ผมด

..ช่าง

่วนเธอนั้นก็เหมือนจะพูดอะไร แต่ก็หยุดชะงัก ปัดมือเหมือนรำคาญ ก่อนจะห

าอะไร พูดม