บสู่วงการบันเทิงของเธอได้ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ชาติก่อนเพราะเธอเริ่มต้นที่ได้ทำในสิ่งที่รักช้า นั่นทำให้เธออดที่จะเสียใจไม่ได้ที่ต้

ิ๋วไหม”เรียวเอ่ยถามน้องสาวตัวน้อยตอนที่ทั้งคู่นั่ง

อบแสดงออก”เด็กหญิงเขมิกาบอกพี่ชายที่ห่างกั

เดินตามรอยเท้าของคุณอา”เด็กชายวัย8ปีเอ่ยขึ้นกับน้องสาว เขมิกาส่งยิ้มให้กับพี่ชายก่อนที่จะหยิบอะคูเลเล่ตัวใหม่มาดีด และร้องเพลงออกมาจนคนรับใช้ในบ้านที่กำลังทำความสะอาดอยู่แถวน

กริ๊ง...........

องกำลังนั่งเล่นดนตรีกันอยู่ คนรับใช้ที

่ะ บ้านโ

ูเข็มหน่อย บอกคุณปู่โทรมา”เสี

ยน้ำเสียงนอบน้อม ผ่านไปไม่ถึง5นาที เด็กหญ

่ะคุณปู่”เสียง

เมื่อไหร่คุณแม่เราจะพามาเยี่ยมปู่กับย่าอีกล่ะ นี่คุณย่าบ่นคิดถึงพี่เรี

เด็กหญิงวัยห้าขวบย่างหกขวบเรียกเสียงหัวเราะจากปลายสายได้เป็นอย่างดี ทำให้อดนึกถึงบุตรสาวที่ลาลับโลกใบนี้

อ่ยถามบิดาในอดีตชาติ เธอคิดถึ

ับเพื่อนๆ เขาน่ะ ปู่ขี้เกี

ไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว”คำพูดของเด็กหญิงวัยห้าขวบหลานสาวสุดที่รักทำเอาคุณปู

า แต่เดี๋ยวปู่จะทำบุญบ่อย

ให้”เขมิกาเอ่ยลาคุณปู่เพื่อที่จะได้ไปซ้อมดนตรีต่อ เธอเตรียมร้อ

ียวด้วย อย่าซนให้มาก แล้วเจอกันนะลูก

ว่างให้บุตรทั้งสองเสร็จจึงเดินกลับมา ซึ่งห้องนั่งเล่นต้องเดิน

ัวน้อยเรียกรอยยิ้มจากมารดาได้เป็นอย่างดี ก็แม่สามีของเธอเป็นแบบนี้ประจำตั้งแต่สูญเสียบุตรสาวคนเล

งสองแล้ว น้องเข็มได้บอกคุณปู่

ุณปู่ดีใจใหญ่เลยค่ะ ตอนน้องเข็มบอกว่ามีของขว

พี่เรียวแล้ว”กาญจนาชวนบุตรสาวกลับไปยังห้องน

ละเล่นให้คุณปู่ฟัง ทำเอากาญจนา และเรวัตต่างมองอย่างชื่นชม เวลานี้กาญจนาคิดแล้วว่าบุตรสาว

่อก่อนตอนนี้ดูหม่นหมองแปลกๆ เขมิกาอดที่จะน้ำตาซึมกับภาพที่เห็นไม่ได้ บิดากับมารดาของเธอยังลืมเธอไม่ได้จริงๆ ท่านคงยังจมอยู่กับอดีต ทุกสิ่งทุกอย่างภายในบ้าน รวมไปถึงห้องนอนและรูปภาพของเธอยังคงอยู่

่วนเขมิกาและเรวัตนั้นมาถึงที่บ้านของคุณปู่กับคุณย่าก่อนบิดาและมารดานานแล้ว เพร

สองสามีภรรยาบอกบ

มไปแคสติ้งนักแสดงเด็กหรอหนูกาญ”นางน้อมจิ

รจะเปิดกล้องแล้ว กาญยังสองจิตสองใจอยู่ว่า

กทำอะไรเขาก็สนับสนุน หากมีโอกาสได้ทำก็ทำ ดีกว่าไม่มีแม้แต่โอกาสให้ทำแล้ว เช่นการดูแลน้

องที่ร้าน เล่นอะคูเลเล่ไม่พอลูกสาวตัวน้อยของเราดันร้องเพลงสากลจนคนฟังอึ้งกันเป็นแถบๆ เลยค่ะ และวันนั้นก็พอดีกับเจ๊เอกที่แกเ

มื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่กว่าตนจะอนุญาตให้บุตรสาวได้เดินไปตามความฝัน ก็เหลือเวลาในการมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ของบุตรสาวเพียงสามปี หากเธอรู้ว่ามันจะ

ักว่าเป็นดาราเด็ก พ่อยังนึกอยู่ว่าจะส่งหลานไปเป็นนักแสดง ไม่

เด็กหัวไว เรื่องการเรียนพี่เลยไม่ค่อยห่วงลูกเท่าไหร่ กาญก็คอยดูแลตารางเวลาให้ลูกก็แล้วกันนะครับ”เผ่าภูม

น้ำนมข้าวเอ่ยออกมาขณะที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านหน้ากับพี่ชายเมื่อถึงเวลาที่ต้องมอบของขวัญให้กับคุณปู่ เสียงปรบมือดังขึ้นจากบรรดาผู้ใหญ่ทั้งสี่ และคนรับใช้อีกสามคนที่อยู่ดูแลบ้านหลังนี้มานาน กาญจ

ขกับปัจจุบัน ผู้ใหญ่ทั้งสี่น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว แม้แต่คนรับใช้ที่มายืนชมโชว์ของคุณหนูทั้งสองก็ยังกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ราวกับว่าเพลงนี้นั้นมันดังมาจากปากของจิราภรฝากให้กับคนที่กำลังจมอยู่