เต็มต้น สะท้อนประกายระยิบระยับราวเกล็ดเพชร

จติดตามมาจนถึงต้นไม้ทิพย์ที่ยากแก่การปลูกรักษายิ่ง

ารถย้ายต้นสุคนธบุษบงออกจากดงไม้รกทึบท้ายอุทยานมายังลานดอกไม้ข้างหน้าตำหนักที่ประทับของพระแม่เจ้าได้

ู้บ้างไหม เราจะให้รางวัลแก่เขา” สุรเสียงหวานเสนาะของพระอุมาตรัสถาม

มกับเสียงตอบ พระเสาร์ก็ทรงปร

ทรงอุตส่าห์มาปลูกต้นไม้ดอก ที่ต้องใช้ความพากเพียรอย่า

าไปตามจริงถึงสาเหตุแห่ง

”พระอุมาทรงส่ายพระพักตร์เบาๆ ขณะปลดสร้อยซึ่งประดับด้ว

ว พระเสาร์จึงทรงขึ้

งพระเสาร์ซึ่งกำลังเคลื่อนห่างออกไปตามจัง

้องตื่นเต้นประหลาดใจอย่างใหญ่หลวง เมื่อรู้ว่าที่แท้เขาคื

วที่พระเสาร์ทรงเล่า

นได้เห็นฟ้าถล่มลงตรงหน้

พระองค์เข้าแล

สิ้นหวัง ด้วยนางได้แอบรักพระเสาร

ื่อได้รู้ว่าพระเสาร์ท

กของเราก็ได้…อย่าให้เกิดเรื่องน่าอายเช่นนั้นเลย…ในเมื่อจะต้องจากกันก็ขอให้จากกันแต่โดยดี เ

าเพคะ” เสี

ถ์ลงจากกิ่งสุคนธบุษบงตรงห

างก้มหน้ามองพื้นหญ้าที่ตัวนางกำลังหมอบอยู่ “

” พระอุมาทรงสัพยอก…เมื่อเห็นนางกำนัลน้อยของพระองค์ยังคงก้มหน้านิ่งอ

เจ้าต้องการจะกลับไปอยู่กับพ่อ เราก็ไ

ปพร้อมกั

ัปสรรีบทูล “ไม่อยากจะคอย…เอ่อ…รบกวนให้ผู้อื

นะ ทิพย์อัปสร…แต่ก็ตามใจเถิ

ังคมลาพระอุมา…ออกเดิน

็ทรงตามหาตัวทิพย์อัปสร ด้วยดำริจะกล่าวลานางผู

อรู้ว่าได้พบเทพผู้ใหญ่จังหน้า…ไม่ต้องแอบชำเลืองดูเหม

ปสรดังตั้งใจ เพียงทรงรู้ว่านางไ

ะองค์ทรงเงียบเหงาพระทัยอย่างประหลาดเห

ลับวิมานเพื่อเตรียมงานอภิเษกสมรสให้ทันเวลา…ด้วยจิตใจที่ไม่เป็นสุขนัก… ทำไม่สิ่งที่เฝ้ารอมาเกือบสามปีเต็มไปด้วยควา