ามจริงว่า “ราชธิดาทั้งสามของท้าวธุมราชยังมิได้มีคู่หมายหมั้นพร

ครู่หนึ่ง จึงตรัสว่า “เราจะไปเยือนท

ท่านจงไปตระเตรียมขบวนเกียร

ะเจ้

มราชทรงกังวลอย่างยิ่ง ด้วยไม่อาจรู้ไ

ะสงค์ให้นางเข้าเฝ้าถวายคำตอบด้วยตัวของนางเองในวันรุ่งขึ้น...ท้าวธุมราชจึงคอยรู้สึกโล่งอกแต

มเหสีและพระราชธิดาทั้งสามซึ่งกำลังกรองดอกไม้อยู่ด้วยกันฟัง พร้อมกับปรับทุกข์ว่า “เราเกรงว่า...ถ้าลูกหญิงเกศกัลยาทูลถวายคำตอบไม่เป

ฉุนเฉียวเป็นเนืองนิตย์” เกศกัลยาคร่ำครวญเพราะตระหนกกับข่าวที่ได้ยิน “แต่...ลูกมิได้รักพระองค์

รธิดาน้อยที่น้ำตาอาบแก้มก็ทำได้เพ

อมต้องออกเรือน อย่าว่าแต่ผู้หมายปองเจ้าทรงเป็นเทพผู้ใหญ่ซ

แม้แต่นางฟ้าบนสวรรค์ก็ต้องก้มเศียรให้ยามลูกกรายผ่าน...แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่ลูกปรารถนาเพคะ...ลูกอยากอยู่ที่นี่...ที่นี่ลูกก็มีความสุขความอบอุ่

ได้รับรู้อยู่ด้วยจึงมีสีหน้าเศ

เจ้าแด่องค์เทวะเสียเมื่อไหร่เล่า เพียงแต่อยากให้เจ้าคิดให้ดีก่อนจะถวายคำตอบพระอง

ือเล็กๆประดับบุษราคัมน้ำงามเส้นหน

็บสร้อยเส้นนี้ของเจ้าได้ท

รู้ทันทีว่าผู้ที่นางพากันเข้าใจว่าเป็นเพียงเทพารัก

ียใจยิ่ง เพราะผู้ที่นางแอบหลง

จะทูลพระเสาร์อย่างไรจึงไม่ทำให้พระองค์ทรงพิโรธ

ป็นเจ้า หม่อมฉันยินดียิ่งเพคะที่จะได้ติดตามเป็นบาทบริจาริกาในพระองค์ผู้ประเสริฐ..

่งใดก็บอกมาเถอะ” พระเสา

ันหันเช่นนี้..โปรดให้เวลาหม่อมฉันได้อ

กประการห

จยั่งยืนทัดเทียมกับเทพธิดาที่แท้บนแดนสรวงได้...หากองค์เทวะทรงเมตตา ก็โปร

่งวิเศษนั้นแก่เจ้า และพิธีอภิเษกก็จะจัดขึ้นในวันนั้

เวลาไว้สามปีเพคะ และในเวลาสามปีนี้ ยามใดที่องค์เทวะเสด็จมาเยือน น้องก็จะหาทางเลี่ยงห่างเสีย พี่หญิงจงคอยปรนนิบัติพระองค์ให้ดี น้อง

วังขึ้นใหม่ในใจของนางกินรีน้อยเกศสุ

เพื่อพี่ถึงเพียงนี้

ละอะไรเลย เพราะผู้ที่มีใจด้วย

งกุมมือผู้เป็นพี่ห

ดาจึงปรากฏรอยแย้มยิ้มที่เ